Skrzeszewo (gmina Żukowo) — cmentarz ewangelicki
Krissau
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kartuski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Skrzeszewo, po niemiecku Krissau, leży w gminie Żukowo; przed 1945 rokiem należało do powiatu kartuskiego. Leksykon Meyersa notuje tu wieś z majątkiem i 783 mieszkańców, z urzędem stanu cywilnego i obwodem urzędowym w Przyjaźni oraz sądem w Kartuzach. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku ewangelicy należeli do parafii w Przyjaźni; katolicy — do parafii w Żukowie; miejscowość miała własny okręg szkolny. Skrzeszewo (Krissau) miało przywilej z 1349 roku z tak zwanym małym sądem; były to dobra rycerskie na prawie magdeburskim, które kupił Heinrich Scholtz. W 1454 roku pan Nicolaus von Krissau posłował do Gdańska z polecenia polskiego wodza spod Chojnic. Według pruskich ksiąg hipotecznych jedna część Skrzeszewa należała do Ignacego Schur-Lipińskiego, od 1710 roku do Michała Wyczechowskiego, potem do jego syna Józefa — w wykazie wasali z lat 1774–1775 33-letniego, mieszkającego we wsi. W skład dóbr Przyjaźni wchodziła druga część Skrzeszewa, później zwana Adlig Krissau: należała do Goltzów, od 1779 roku do Mitzlów i od 1820 roku do Georga von Kleista. Około 1820 roku Georg von Kleist, właściciel dóbr w Przyjaźni, nabył tutejsze folwarki i sprowadził grupę osadników ewangelickich. Według Słownika geograficznego w 1869 roku Skrzeszewo Szlacheckie miało 439 mieszkańców w 41 domach — 281 katolików i 158 ewangelików — a w 1885 roku 463 mieszkańców. Cała gmina, złożona ze Skrzeszewa Szlacheckiego i Królewskiego oraz Krowiej Łąki, liczyła w spisie z 1885 roku 734…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- GEZ Gmina Żukowo — karta Skrzeszewo (PDF) — kwerenda workflow
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X, hasło „Skrzeszewo” — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910) — źródło drukowane
- Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs — źródło drukowane
- A. Harnoch, „Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreussen”, Neidenburg 1890, s. 424 — źródło drukowane
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 665 (s. 26), nr 1448 (s. 153), nr 1479 (s. 163–164) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 114, pozycja 200 — źródło drukowane
- Th. Hirsch, „Geschichte des Karthauser Kreises bis zum Aufhören der Ordensherrschaft”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 6 (1882), s. 55, 60, 107 — źródło drukowane
- „Handbuch des Grundbesitzes in Westpreussen”, Danzig 1891, s. 24 — źródło drukowane
- „Westpreussisches Güter-Adressbuch”, Stettin 1903, s. 30 — źródło drukowane
- E. Seyfert (oprac.), „Güter-Adreßbuch für die Provinz Westpreußen” (Niekammer's Güter-Adreßbücher, t. II), wyd. 2, Leipzig 1912, s. 46 — źródło drukowane
- Wykaz imienny nieruchomości ziemskich przeznaczonych do przymusowego wykupu, Dz.U. 1926 nr 2 poz. 14, pozycja 247 — źródło drukowane
- „Księga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa”, Warszawa 1928, s. 1211 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 32 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.