Salino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Salino, po niemiecku Saulin, leżało przed 1945 rokiem w Kreis Lauenburg i. Pom., a więc w prowincji Pomorze i rejencji koszalińskiej. Wieś należała do najstarszych osad kasztelanii białogardzkiej: na wyspie jeziora Salińskiego stał gród, po którym został relikt wału i wąski cypel po grobli, a wykopaliska z lat 1956 oraz 2011 i 2012 dały ceramikę datowaną na wiek jedenasty. 🔴 Kościół stał tu już w średniowieczu, ale daty pierwszej wzmianki źródła podają trzy: Fankidejski pisze, że w 1268 roku Michał był proboszczem w Zawolinie — bo tak brzmi polska nazwa Saulina — M. Drzewiecki wskazuje zapis z 1283 roku, w którym Michał, prepozyt z Salina, świadkuje darowiźnie księcia Warcisława dla klasztoru w Bukowie, i osobno rok 1286 jako czas urzędowania prepozyta Michaela de Saulin. Parafia salińska należała w średniowieczu do najlepiej uposażonych w okolicy — miała cztery włóki ziemi. Reformacja zastała ją przy patronacie prywatnym i, jak zapisał Fankidejski, kościół wcześnie zluterzał, a tutejszy patron nie pozwolił później wydać go katolikom; w 1658 roku predykant ze Zawolina odprawiał nabożeństwa również w kościele w Świartowie. Szereg pastorów Müller otwiera Matthiasem Braskofskim, wyświęconym jeszcze w Gnieźnie, i prowadzi przez Jakoba Kluga, Gallusa Lasseniusa, wzmiankowanego w 1636 roku, Michaela Danoviusa i Samuela Wedekego, po Samuela Thomasiusa, który objął parafię w 1818 roku. Parafia obejmowała Świchowo Wielkie i Małe, Schlackow, Lantow, Garkewitz, Salinko, Mirsinkow, Ryhk…