Babi Dół — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Babi Dół, po niemiecku Babenthal, to niewielka osada w gminie Żukowo, w powiecie kartuskim — dawniej posiadłość norbertanek żukowskich, z leśnictwem i cegielnią. Słownik geograficzny podaje, że wieś założono w 1821 roku, a wieś, leśnictwo i cegielnię opisuje razem jako dawną posiadłość klasztoru norbertanek w Żukowie, „niedaleko Żukowa i Stęgwałdu”. Administracyjnie Babi Dół należał do obrębu Glincz, po niemiecku Glintsch, w powiecie kartuskim (Kreis Karthaus) w rejencji gdańskiej Prus Zachodnich; po 1920 roku znalazł się w granicach Polski, a w latach 1939–1945 znów w granicach Rzeszy. W tym czasie, od 1 kwietnia 1940 roku, Babi Dół należał do nowo utworzonego obwodu urzędowego Żukowo (Amtsbezirk Zuckau). Własnego kościoła ani kaplicy ewangelickiej w Babim Dole w źródłach nie znaleziono. W 1869 roku urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej opisywał Babi Dół jako karczmę, dawniej należącą do dóbr klasztoru norbertanek w Żukowie, od 1814 roku nadaną w dzierżawę wieczystą; obejmowała wtedy jedno gospodarstwo chłopskie i trzy zagrody chałupnicze. Notował tu dziesięć budynków mieszkalnych i 103 mieszkańców, w tym 89 ewangelików i 14 katolików. Ewangelicy należeli do parafii w Przyjaźni; katolicy — do parafii w Żukowie; dzieci należały do okręgu szkolnego w Borczu. Podręcznik wymieniał tu też królewską leśniczówkę. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku wykazał w leśnym obwodzie dworskim Babenthal 84 mieszkańców — 48 ewangelików i 36 katolików — w dziesięciu budynkach mieszkalnych.…