Kępiny Małe — cmentarz mennonicki

Z Wikipedii (PL)

Kępiny Małe, po niemiecku Zeyersvorderkampen, to wieś olęderska na żuławskim brzegu Nogatu; w latach 1920–1939 rzeka stanowiła tu granicę państwową. Cmentarz mennonicki założono na początku XIX wieku, w południowej części wsi. Do dziś stoi kilka tumb i cokołów oraz płyta Dietricha i Agathe Wiebe, leży też fragment ceramicznej rzeźby; obiekt jest zaniedbany. W arkuszu gminy Nowy Dwór Gdański ewidencja wymienia obiekt pod pozycją 31 jako „cmentarz menonicki” w Kępinach Małych, z adresem „Kępiny-Laszka”, bez daty i bez opisu; datę „początek XIX wieku” podają Białe Karty konserwatorskie. Do rejestru zabytków cmentarz nie został wpisany. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku królewska wieś chłopska Zeyersvordercampen liczyła 503 mieszkańców, w tym 352 ewangelików, 19 katolików i 132 mennonitów. W 1869 roku we wsi było 46 gospodarstw chłopskich i dwie zagrody chałupnicze. Stały w niej 62 budynki mieszkalne. Katolicy należeli do parafii w Elblągu; miejscowość miała własny okręg szkolny. Słownik geograficzny opisuje wieś jako włościańską, z pocztą w Zeyer, o obszarze 980 hektarów, w tym 295 roli ornej, 222 łąk i 57 lasu, ze szkołą na miejscu. Dodaje, że tutejsze kępy rząd podzielił na 18 działów po dwie włóki i 14 morgów chełmińskich i w 1787 roku puścił w dzierżawę wieczystą. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku zaliczył wieś do powiatu elbląskiego i wykazał w niej 480 mieszkańców: 352 ewangelików, 28 katolików i stu innych chrześcijan. Spis z 1 grudnia 19…