Marzęcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Marzęcino, po niemiecku Jungfer, to żuławska wieś w delcie Wisły; w XVII i XVIII wieku była osadą rybacką elbląskiego okręgu rybackiego. Nazwa jest starsza od samej wsi — pochodzi od rzeki, wspomnianej w opisie z 1332 roku, a w przywileju z 1348 roku wymieniono tu karczmę przy moście wzniesionym przez mieszczan elbląskich. 🔴 Do 1920 roku wieś liczono w powiecie elbląskim, a nie malborskim: tak stawia ją spis z 1885 roku, tak samo Harnoch, przypisując tutejszą parafię diecezji elbląskiej. W okresie międzywojennym Marzęcino znalazło się w Wolnym Mieście Gdańsku, w Kreis Großes Werder, a w latach 1939–1945 w Rzeszy. Okolica była zdecydowanie protestancka — luterańska i unijna — i tak też wyglądała wieś. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku naliczył tu 1015 mieszkańców, z czego aż 969 ewangelików, 29 katolików i 17 innych chrześcijan (strona 4, pozycja 39); tych ostatnich spis nie nazywa, ale na Żuławach byli to zwykle mennonici. Katolicy należeli do parafii w Tiegenhagen. Potwierdza to statystyka Agathona Harnocha z 1890 roku: cała parafia Jungfer w diecezji elbląskiej liczyła 2150 dusz ewangelickich, a obok nich mieszkało na jej obszarze 481 mennonitów, 96 katolików i kilku baptystów. 📌 Odrębnej gminy mennonickiej w samym Marzęcinie dostępne źródła nie potwierdzają, ale mennonitów w granicach parafii było niemało — sąsiedztwo dwóch wyznań było tu codziennością. Duchownych ewangelickich wymienia się we wsi dopiero od 1614 roku; pierwszym znanym z nazwiska pastorem był Wengius,…