Dąbrówka Bytowska — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Dąbrówka, po niemiecku Damerkow, leżała w powiecie bytowskim, w prowincji Pomorze, w rejencji koszalińskiej. Wzmiankowano ją w czerwcu 1387 roku — przy 30 grzywnach czynszu na zamek bytowski — a lokowano na prawie niemieckim około 1355 roku. Była też jednym z trzech dworów zakonnych ziemi bytowskiej, obok Tuchomia i Wusseken, do których chłopi okręgu odwozili siano skoszone na łąkach pflegera. 15 sierpnia 1446 roku przywilej sołecki otrzymał Mikołaj Kaszuba, w zapisie niemieckim Niclas Cassube. Dokument wystawił hrabia Hans von Gleichen, brat zakonu i pfleger bytowski: nadał Kaszubie wieś na pięćdziesięciu włókach, z czego sołtysowi i jego dziedzicom cztery włóki wolne oraz dwie i pół morgi łąki na polu strusowskim, prawo chełmińskie, trzeci fenig z sądu — poza sprawami drogi publicznej i zabójstwa — i dwa z trzech zakładanych ogrodów dla zakonu, trzeci dla siebie; służyć miał na jednym koniu wartym cztery marki pruskiej monety, a wolno mu było trzymać jednego psa. Osobne zdanie przywileju brzmi: „proboszcz ma mieć tam dwie włóki uposażenia”. Proboszcz nie był w tym zdaniu figurą retoryczną. W Dąbrówce stał kościół wiejski pod wezwaniem świętego Wojciecha; Cramer wymienia go wśród świątyń ziemi bytowskiej z czasów krzyżackich i zapisuje, że w 1849 roku rozebrano go z powodu złego stanu. Ziemia bytowska po Reformacji była w przewadze luterańska — to region ewangelickich Kaszubów. Po rozbiórce kościoła wieś pozostała bez własnej świątyni: ewangelicy należeli do parafii w Byto…