Pomysk Mały — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Pomysk Mały, po niemiecku Klein Pomeiske, leżał w dawnym powiecie bytowskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Dobra Pomeiske nadał w 1310 roku cystersom oliwskim margrabia brandenburski Waldemar, a w 1381 roku wielki mistrz Winrich von Kniprode zapisał klasztorowi pięćdziesiąt grzywien wieczystego czynszu w zamian za odstąpienie tych dóbr, jeziora łupawskiego i kilku innych majątków. Później Pomysko było już własnością prywatną. Własnej świątyni Klein Pomeiske nie miał. Po Reformacji tutejsi ewangelicy trzymali się luterańskiego zboru w Bytowie, którego duchowni tu posługiwali, a w siedemnastowiecznym opisie ziemi bytowskiej wieś wymieniono jeszcze wśród wsi urzędowych parafii bytowskiej. Z czasem weszła do parafii ewangelickiej w Pomysku Wielkim, podległej synodowi bytowskiemu i obejmującej oba Pomyski, Jelenicz oraz Łupawsko; kolatorem był każdorazowy właściciel Pomyska Wielkiego, a w 1890 roku wzniesiono tam nową murowaną świątynię. Nieliczni katolicy należeli do parafii w Bytowie. Ludność była tu w znacznej większości ewangelicka. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazuje wieś w dwóch wierszach: gmina wiejska ze strony 196, pozycji 21, liczyła 337 ewangelików i 33 katolików, a obwód dworski ze strony 198, pozycji 56 — jeszcze 49 ewangelików i czternaścioro katolików; urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy miały siedzibę w Pomysku. Taka była wtedy cała okolica: w 1925 roku sam Pomysk Wielki liczył 779 osób, z czego blisko 92 procent stanowili ewangelicy. …