Pomysk Mały — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Pomysku Małym figuruje w ewidencji zabytków gminy Bytów jako historyczny cmentarz wiejski na działce 207. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Bytów na lata 2019–2022 wymienia go w wykazie cmentarzy jako nieczynny, położony 200 m na zachód od siedliska, o terenie równym, w otoczeniu młodnika sosnowego i zadrzewienia brzozy. Pomysk Mały, po niemiecku Klein Pomeiske, leżał w dawnym powiecie bytowskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, siedem kilometrów na północny wschód od Bytowa. Dobra Pomeiske, obejmujące siedemdziesiąt włók i jezioro łupawskie, nadał w 1310 roku cystersom oliwskim margrabia brandenburski Waldemar. Inwentarz zabytków powiatu bytowskiego z 1938 roku odnosi to nadanie do Pomyska Małego. Wielki mistrz Winrich von Kniprode zapisał 29 maja 1381 roku klasztorowi pięćdziesiąt grzywien wieczystego czynszu w zamian za odstąpienie tych dóbr, jeziora łupawskiego i kilku innych majątków. Później Pomysko było własnością prywatną. W 1784 roku Pomysk Mały leżał pół mili na wschód-północny wschód od Bytowa, niedaleko Słupi, przy trakcie pocztowym do Lęborka. Obok folwarku, liczącego 1064 morgi, mieszkali sołtys, sześciu gospodarzy, zagrodnik, kowal i nauczyciel — razem dziewięć dymów. Wieś należała do parafii w Pomysku Wielkim. Własnej świątyni Pomysk Mały nie miał. Po Reformacji kościół w Pomysku Wielkim, do którego wieś należała, był według Ernsta Müllera początkowo filią luterańskiego zboru w Bytowie i odprawiali w nim nabożeństwa bytowscy d…