Otnoga — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Otnoga — po niemiecku Wottnogge, a w latach 1938–1945 Mühlental — leżała przed wojną w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; do powiatu bytowskiego weszła dopiero po 1945 roku. *Słownik geograficzny* zna ją pod polskimi nazwami Odnoga i Wodnoga, a po kaszubsku jako Wótnogaj, i opisuje jako dobra rycerskie o 643 hektarach, z czystym dochodem 1907 marek, z młynem i cegielnią; pocztę i telegraf miała wieś w oddalonym o dwa kilometry Dambee, a stację kolejową w Bytowie, o 20,5 kilometra. Miejscowość wraz z przysiółkami Zawiaty (Saviat) i Dambee tworzyła jedną osadniczą całość, ale pod względem kościelnym jednolita nie była. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku przypisuje Otnogę do parafii ewangelickiej w Mikorowie (Mickrow), a Zawiaty do parafii w Nożynie (Groß Nossin); granica obu zborów biegła więc tuż obok zabudowań. Naliczono tu wówczas 115 ewangelików i dwanaścioro katolików, przy czym ci ostatni podlegali parafii w Lęborku, a urząd stanu cywilnego i okręg urzędowy mieściły się w Czarnej Dąbrówce (Damerkow). Wykaz miejscowości parafii nożyńskiej u Ernsta Müllera, obejmujący osiemnaście nazw, Wottnogge nie wymienia. Własnego kościoła ani kaplicy wieś nie miała; pozostał po niej cmentarz ewangelicki. Po 1945 roku niemiecką, ewangelicką ludność wysiedlono, a miejscowość otrzymała nazwę Otnoga. Jej nowi mieszkańcy trafili pod opiekę Kościoła rzymskokatolickiego — parafię w Rokitach, do której Otnoga należy, erygowano 1 czerwca 1951 roku przy dawny…