Rekowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Na skraju Rekowa leży stary cmentarz z przełomu XVIII i XIX wieku; źródła gminne notują we wsi odrębne cmentarze: katolicki i poewangelicki. Dawna ewangelicka kaplica jest dziś rzymskokatolickim kościołem filialnym świętego Antoniego Padewskiego. Rekowo, po niemiecku Reckow, leży jedenaście kilometrów na południe od Bytowa, przy szosie prowadzącej stamtąd do Chojnic; przed 1945 rokiem należało do powiatu bytowskiego w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Rekowo to kaszubska wieś rodowa Rekowskich, wzmiankowana jako Rekow w 1438 roku, kiedy liczyła trzydzieści łanów. Przywilej lenny wystawiony w Koszalinie 15 maja 1607 roku przez księcia Franciszka I nadał tutejszym wolnym — rodom Stip, Fritz, Vantoch, Darseck i Mrosick — trzydzieści łanów we wsi wraz z wolnym rybołówstwem w trzech jeziorach. Z tych rodów wyszli Styp-Rekowscy, Wryc-Rekowscy i Wantoch-Rekowscy. W zamian za nadanie z 1607 roku wolni z Rekowa pełnili służbę dwóch koni na każdej wyprawie, pracowali przy naprawie i budowie domów i płacili roczną daninę trzech marek pruskich i funta wosku. Według opisu Pomorza Brüggemanna z 1784 roku było tu piętnaście małych folwarków i dwadzieścia siedem dymów. Słownik geograficzny podaje za wizytacją Rybińskiego z 1780 roku, strona 98, że było wtedy „13 kat. i 41 ewang.”. Rekowo leżało milę na południe-południowy zachód od Bytowa, w okolicy górzystej, przy trakcie do Chojnic, nad jeziorem i na granicy z urzędem tucholskim. Piętnaście małych folwarków należało do szesnastu …