Rekowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rekowo, po niemiecku Reckow, leżało w dawnym powiecie bytowskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, jedenaście kilometrów na południe od Bytowa, przy szosie prowadzącej stamtąd do Chojnic. To kaszubska wieś rodowa Rekowskich, wzmiankowana w 1437 roku jako Rekow. Przywilej lenny wystawiony w Koszalinie 15 maja 1607 roku przez księcia Franciszka I nadał tutejszym wolnym — rodom Stip, Writz, Wantoch, Dorsick i Mrosick — trzydzieści łanów we wsi wraz z wolnym rybołówstwem w trzech jeziorach, w zamian za służbę dwóch koni na każdej wyprawie, robotę przy naprawie i budowie domów oraz roczną daninę trzech marek pruskich i funta wosku. Z tych rodów wyszli Styp-Rekowscy, Wryc-Rekowscy i Wantoch-Rekowscy. Gleba była tu bardzo piaszczysta, a w 1878 roku wieś liczyła 665 mieszkańców. Wyznaniowo była mieszana, z przewagą katolicką w czasach nowszych: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał tu 197 ewangelików wobec 493 katolików — wiersz stoi na stronie 196 pod pozycją 37 — a w 1939 roku wieś liczyła 573 osoby, w tym 500 katolików. Ewangelicy należeli do parafii w Ugoszczy, po niemiecku Bernsdorf, katolicy do parafii w Niezabyszewie; dokładnie tak podaje wiersz spisowy. 🔴 Inaczej wygląda rok 1780, i tu źródła się rozchodzą. Słownik geograficzny podaje za wizytacją Rybińskiego z 1780 roku, strona 98, że było wtedy „13 kat. i 41 ewang.” — a więc przewagę mieli ewangelicy. Drugi zestaw liczb dla tego samego roku, odwrotny — 154 katolików i dziesięcioro ewangelików przy 164 mi…