Maszewo Lęborskie — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Maszewie Lęborskim (do 1945 roku Groß Massow) leży na skraju wsi, przy drodze ku Krępkowicom i Unieszynu. Założono go z postanowienia rządu królewskiego w 1858 roku; pierwszego zmarłego, inwalidę Steinharta, pochowano tu 15 października tego samego roku — wcześniej mieszkańców chowano na cmentarzu w Łebuni. Według ewidencji zabytków cmentarz zajmuje około 0,5 hektara, a Marek Drzewiecki podaje wymiary 35 × 60 metrów. Od frontu zamyka go kamienny mur z ceglanymi słupami bramy zwieńczonymi żelaznymi krzyżami, po bokach — niski wał ziemny i świerki, z tyłu — niewielki kamienny murek z rowem. Przez całą długość prowadzi aleja brzozowa, a po obu jej stronach groby leżą w czterech rzędach. W 1784 roku Maszewo leżało trzy czwarte mili na południe-południowy zachód od Lęborka. Obok folwarku mieszkali dwaj gospodarze i czterech zagrodników; był młyn wodny o jednym kole — razem 18 dymów — las bukowo-dębowy i cztery stawy. Wieś należała do parafii w Łebuni (Labuhn). Po 1945 roku, wraz z wymianą ludności, nekropolia przeszła w użytkowanie rzymskokatolickie: w tylnej części są powojenne groby polskie, ostatni pochówek odbył się w 1962 roku. Cmentarz jest objęty ewidencją zabytków, która stan nagrobków ocenia jako zły; część krzyży i tablic zaginęła. Nazwiska kilkudziesięciu pochowanych są znane z zachowanych nagrobków i ze spisu sporządzonego w 1978 roku (ze zbiorów Zachariasza Frącka). Od 2012 roku cmentarz porządkują Towarzystwo Historyczne Gminy Cewice oraz mie…