Dębnica — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Dębnica, po niemiecku Damnitz, leży jakieś trzy kilometry na południe od Człuchowa. Osadę lokowano w XIV wieku na prawie chełmińskim — Słownik geograficzny podaje rok 1352 i komtura człuchowskiego Ludwika, albo Ludolfa, Hake. Przed 1945 rokiem należała do powiatu człuchowskiego, a przynależność prowincjonalna zmieniała się dwukrotnie: Prusy Zachodnie do lat 1919–1920, Marchia Graniczna Poznań–Prusy Zachodnie do 1938 roku, a od 1 października 1938 roku prowincja Pomorze. 📌 To teren pogranicza katolicko-ewangelickiego Borów Tucholskich i widać to w liczbach jak w soczewce. Wykaz gmin z 1 grudnia 1885 roku wykazał w Dębnicy 635 mieszkańców: 320 katolików i 315 ewangelików, czyli różnicę pięciu osób. Ewangelicy należeli do parafii w Człuchowie, a we wsi działała szkoła — Harnoch wymienia Dębnicę wśród miejscowości szkolnych człuchowskiej parafii ewangelickiej. ⚠ Hasło Słownika jest w dostępnym odczycie urwane: podaje 6209 mórg obszaru, 147 budynków, 61 domów mieszkalnych i 282 katolików, ale liczby ewangelików już nie. Zachował się kościół — dziś rzymskokatolicki pod wezwaniem Krzyża Świętego — murowany, neogotycki, z drewnianą wieżą. ⚠ Świątynia była katolicka i mówią to zgodnie dwa źródła: wykaz gmin z 1885 roku przypisuje obie wspólnoty Dębnicy parafiom w Człuchowie, a Harnoch wymienia Dębnicę wśród kościołów katolickich okręgu tej parafii. 🟡 Datowanie wieży na 1796 rok zgrzyta przy tym z neogotykiem, który przyszedł do tych stron kilkadziesiąt lat później; obie wersje zapis…