Dębnica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dębnica, po niemiecku Damnitz, leży na południe od Człuchowa. Osadę przeniesiono w XIV wieku na prawo chełmińskie — Słownik geograficzny podaje rok 1352 i komtura człuchowskiego Ludwika Hake. Słownik dodaje, że wieś istniała od dawna, początkowo na prawie polsko-pomorskim, a w 1352 roku liczyła sześćdziesiąt dwie włóki, z których sołtys miał sześć wolnych. Przed 1945 rokiem należała do powiatu człuchowskiego, a przynależność prowincjonalna zmieniała się dwukrotnie: Prusy Zachodnie do lat 1919–1920, Marchia Graniczna Poznań–Prusy Zachodnie do 1938 roku, a od 1 października 1938 roku prowincja Pomorze. Wiejski kościół w Dębnicy przeszedł przez czasy Reformacji jako jeden z sześciu, które starosta człuchowski Stanisław Latalski przyłączył w listopadzie 1570 roku do probostwa miejskiego w Człuchowie, oddanego wtedy luterańskiemu duchownemu Janowi Elhardowi. Z sześciu Panske wymienia z nazwy pięć: Steinborn, Mosyń, Dębnicę, Lichtenhagen i Brzeźno. Po mandacie królewskim z 15 kwietnia 1599 roku instalację Elharda na probostwie i przy złączonych z nim kościołach wiejskich uznano za nieprawną, ale samo połączenie parafii przetrwało przejęcie kościołów przez katolików — w latach 1616–1617 Dębnica i Lichtenhagen nadal pozostawały przy probostwie człuchowskim. W 1868 roku urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej opisywał *Damnitz* jako wieś. Notował tu 61 domów mieszkalnych i 560 mieszkańców, w tym 270 ewangelików, 282 katolików i osiem osób innych wyznań. Ewangelicy i katolicy należ…