Sąborze — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Sąborzu, przed 1945 rokiem Ludwigslust, założono na południowy zachód od głównych zabudowań miejscowości; teren, zgodnie z naturalnym ukształtowaniem, wznosi się lekko ku wschodowi. Powstanie cmentarza datuje się na początek XX wieku. Do dziś zachował się przerzedzony graniczny starodrzew świerkowy i czytelny podział na dwie kwatery; całą powierzchnię porastają samosiejki drzew i krzewów. Jedna z zachowanych mogił ma niewysoki postument pod tabliczkę inskrypcyjną, wykonany w kształcie pnia dębu i udekorowany gałązką z liśćmi i żołędziami. Sąborze leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Było folwarkiem, a potem częścią gminy dworskiej Mianowice (po niemiecku Mahnwitz) — według spisu z 1895 roku stało tu 11 domów mieszkalnych i mieszkało 116 osób. Około 1900 roku wyodrębniono je jako osobną gminę, a majątek, liczący wówczas 299 hektarów i należący do Franza Holtza, rozparcelowano. Ludwigslust stało się wsią chłopską; w 1939 roku liczyło 172 mieszkańców i 23 gospodarstwa. Nauczyciel Willy Kücker zmarł w 1944 roku. Własnego kościoła tu nie było. Wszyscy mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii w Zagórzycy, po niemiecku Sageritz, w okręgu Słupsk-Stare Miasto. Obok Sąborza wchodziły do parafii Stara i Nowa Dąbrowa, Karżniczka, Mianowice oraz Papritzfelde. Kościół parafialny stał w Zagórzycy, w miejscu wzmiankowanym wraz z zamkiem w XIII wieku. Karl-Heinz Pagel podaje, że rozkazu opuszczenia wsi nie wydano i niemal wszyscy m…