Bolesławice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Bolesławicach leży na południowy wschód od zabudowań, wśród pól uprawnych, do których prowadzi droga polna. Ma powierzchnię około 2170 metrów kwadratowych i wymiary trzydzieści pięć na sześćdziesiąt dwa metry; jest ułożony z północnego zachodu na południowy wschód i obwiedziony bukami i dębami. W monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego czytamy, że graniczne dębowe nasadzenia biegną wokół całego obwodu i wydzielają cmentarz z krajobrazu. Cmentarz był pierwotnie mniejszy: wewnątrz widać dawną granicę w postaci wału ziemnego, a poszerzono go najprawdopodobniej na początku XX wieku. W obrębie cmentarza zachowały się żeliwny krzyż z 1910 roku, fragmenty lastriko i betonowy obrys grobu, a z czytelnych inskrypcji znane są pochówki Alberta Krausego, zmarłego w 1910 roku, i Albertine Schulz, zmarłej w 1915 roku. Dziś jest nieczynny, a w starodrzewie leżą relikty nagrobków. Bolesławice, po niemiecku Ulrichsfelde, powstały w XVIII wieku jako wieś kolonizacyjna w powiecie słupskim: około 1780 roku pruska Kamera Wojny i Domen założyła je na zachodniej części gruntów Kobylnicy. Pagel zapisuje, że wszyscy mieszkańcy wsi byli ewangelikami. Kościoła ani kaplicy we wsi nie było; mieszkańcy należeli przez Kobylnicę do parafii przy kościele zamkowym w Słupsku. W wierszu spisu z 1895 roku figuruje ta sama parafia, a Müller w haśle kościoła zamkowego odnotowuje „Eingepfarrt Ulrichsfelde”. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał tu 233 ewangelików i jednego ka…