Bolesławice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Bolesławice, po niemiecku Ulrichsfelde — nazwa poświadczona w 1780 roku — powstały w XVIII wieku jako wieś kolonizacyjna w powiecie słupskim, na Pomorzu luterańskim od XVI wieku. Mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii przy kościele zamkowym w Słupsku. 📌 Potwierdzają to niezależnie dwa źródła: wiersz spisu z 1895 roku oraz hasło tego kościoła u Müllera, które wylicza „Eingepfarrt Ulrichsfelde” — czyli Bolesławice wcielone do parafii zamkowej. Wieś podlegała okręgowi administracyjnemu Zoßin. Kościoła ani kaplicy we wsi nie było; jedynym miejscem tutejszej wspólnoty pozostawał cmentarz ewangelicki na południowy wschód od zabudowań, o powierzchni około 2170 metrów kwadratowych i wymiarach trzydzieści pięć na sześćdziesiąt dwa metry, ułożony z północnego zachodu na południowy wschód i obwiedziony bukami i dębami. 📌 Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego dorzuca dwie rzeczy. Po pierwsze, graniczne dębowe nasadzenia biegną wokół całego obwodu i to one wydzielają cmentarz z krajobrazu pól uprawnych, do których prowadzi droga polna. Po drugie — i to jest ustalenie o dziejach obiektu — cmentarz był pierwotnie mniejszy: wewnątrz widać dawną granicę w postaci wału ziemnego, a poszerzono go najprawdopodobniej na początku XX wieku. Czynny był co najmniej na początku XX wieku: zachowały się żeliwny krzyż z 1910 roku, fragmenty lastriko i betonowy obrys grobu, a wśród czytelnych pochówków — Albert Krause, zmarły w 1910, i Albertine Schulz, zmarła w 1915 roku. Spis pow…