Słupia — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Słupia, po niemiecku Steinborn, leżała w dawnym powiecie człuchowskim: do lat 1919–1920 w prowincji Prusy Zachodnie z rejencją w Kwidzynie, w latach 1922–1938 w Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie z rejencją w Pile, a od 1938 roku w prowincji Pomorze. Około 1900 roku mieszkało tu blisko 581 osób, w 1905 — 554. 📌 Ewangelicy byli tu większością, a nie mniejszością, jak dotąd zapisywano: wykaz gmin z 1885 roku daje 573 mieszkańców, z czego 344 ewangelików wobec 229 katolików (strona 160, pozycja 78). Ewangelicy podlegali parafii w Starym Gronowie, katolicy zaś parafii w Debrznie — choć własną świątynię mieli na miejscu. W XVIII wieku wzniesiono w Słupi szachulcowy kościół filialny świętego Michała Archanioła, datowany na 1736 rok, dziś zabytek wpisany do rejestru pod numerem A-178. Urząd stanu cywilnego mieścił się w Mosinach, sąd — w Debrznie. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono. Kościół pozostał czynny jako filialny rzymskokatolicki, a po przesiedleniach 1947 roku stał się także siedzibą parafii greckokatolickiej. 🟡 Czy ewangelicy mieli w Słupi odrębny cmentarz, nie zostało wprost potwierdzone — mimo że stanowili tu większość mieszkańców, żadne z dostępnych źródeł takiego cmentarza nie wymienia. *Źródło: Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen: auf Grund der Materialien der Volkszählung vom 1. Dezember 1885 und anderer amtlicher Quellen, bearb. vom Königlichen statistischen Bureau.*