Słupia — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Słupia, po niemiecku Steinborn, leżała w dawnym powiecie człuchowskim: do lat 1919–1920 w prowincji Prusy Zachodnie z rejencją w Kwidzynie, w latach 1920–1938 w Marchii Granicznej Poznań–Prusy Zachodnie z rejencją w Pile, a od 1938 roku w prowincji Pomorze, nadal w rejencji z siedzibą w Pile (Regierungsbezirk Grenzmark Posen-Westpreußen). Ksiądz Panske wymienia kościół w Steinborn wśród samoistnych kościołów wiejskich, które starosta człuchowski Stanisław Latalski przyłączył do luterańskiego probostwa miejskiego w Człuchowie. W listopadzie 1570 roku nastąpiło to przyłączenie, a probostwo oddano wtedy Janowi Elhardowi. W 1868 roku urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej opisywał *Steinborn* jako wieś. Notował tu 64 domy mieszkalne i 469 mieszkańców, w tym 246 ewangelików i 223 katolików. W tym samym podręczniku zapisano, że miejscowość miała własny okręg szkolny. W spisie powszechnym z 1 grudnia 1885 roku zapisano 573 mieszkańców: 344 ewangelików i 229 katolików (strona 160, pozycja 78). Ewangelicy podlegali parafii w Starym Gronowie, w sąsiednim powiecie złotowskim, katolicy zaś parafii w Debrznie. W Słupi katolicy mieli własną świątynię. W XVIII wieku wzniesiono w Słupi szachulcowy kościół filialny świętego Michała Archanioła, datowany na 1736 rok. W rejestrze zabytków figuruje on pod numerem A-178, nadanym decyzją z 5 kwietnia 1960 roku. Urząd stanu cywilnego mieścił się w Mosinach, sąd — w Debrznie. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono. Kościół pozostał czynny j…