Bukowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Bukowo, po niemiecku Buchholz, lokował 21 kwietnia 1352 roku komtur człuchowski Ludolf Hake. Przed 1945 rokiem wieś leżała w powiecie człuchowskim, do 1920 roku w prowincji Prusy Zachodnie, w latach 1920–1938 w Marchii Granicznej Poznańsko-Zachodniopruskiej (jako prowincja od 1922 roku), a od 1 października 1938 roku w prowincji Pomorze. Po tutejszej wspólnocie ewangelickiej został cmentarz; w wojewódzkim wykazie cmentarzy Bukowo ma jeden wiersz — „cmentarz ewangelicki” — bez datowania, bez numeru działki i bez wskazania miejsca. Hermann Freytag przytacza program pogrzebowy, wydany przez uniwersytet lipski 23 lutego 1614 roku po śmierci profesora teologii Burcharda Harbarta: Harbart urodził się w 1546 roku w Buchholz jako syn Martina Harbarta, a rodzice, widząc, że nauka ewangelicka szerzy się w okolicy, ale w ich wsi nie ma nadziei na swobodne jej wyznawanie, przenieśli się do Chojnic. Chojnicka księga obywatelska podaje, że Martin Harbart uzyskał tam prawo miejskie 10 września 1553 roku. Freytag wnosi z tego, że Chojnice były wtedy schronieniem dla ewangelików z okolicy. Freytag nie określa położenia wsi Buchholz bliżej niż przez starostwo człuchowskie. W źródłach nie znaleziono potwierdzenia, że Buchholz z programu pogrzebowego to Bukowo. W 1868 roku urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej opisywał *Buchholz* jako wieś. Notował tu 53 domy mieszkalne i 524 mieszkańców, w tym 279 ewangelików, 235 katolików i dziesięć osób innych wyznań. W tym czasie miejscowość miała wed…