Mielno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Mielno, do 1945 roku Mellin, było wsią w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Mieszkali tu w zdecydowanej większości ewangelicy; w 1939 roku wieś liczyła 381 mieszkańców w 97 gospodarstwach. Własnego kościoła nie miała — należała do parafii ewangelickiej w Dębnicy Kaszubskiej, po niemiecku Rathsdamnitz; wcześniej, do 1852 roku, podlegała parafii Quackenburg, a potem kościołowi filialnemu w Podewilshausen. Katolicy należeli do parafii w Słupsku. 📌 Przynależność do Dębnicy potwierdzają dwa wiersze spisu z 2 grudnia 1895 roku — i to one rozstrzygają zarazem, o które Mielno chodzi, bo nazwa powtarza się na Pomorzu wielokrotnie. 📌 Cmentarz leży na południe od wsi, wzdłuż drogi, na planie prostokąta wyznaczonego niewysokim wałem kamienno-ziemnym. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego stawia go za wzór: zachował się niemal w niezmienionym układzie, większość nagrobków stoi w pierwotnym miejscu i w prawie nienaruszonym kształcie, a samosiejki wprawdzie zarastają teren, ale zieleń jest uporządkowana, a luźne fragmenty poukładane. Dzięki tej zachowanej strukturze — rozplanowaniu i formom nagrobnym — miejsce to pokazuje, jak dawne cmentarze urządzano. 📌 Wspólną cechą wszystkich tutejszych pomników jest brak tablic inskrypcyjnych — i właśnie dlatego nie da się ustalić ani daty założenia cmentarza, ani kolejności pochówków. Zachowały się wyłącznie kamienne elementy nagrobków, za to o zróżnicowanych formach. W nocy 7 marca 1945 roku wieś zajęła Armia …