Mielno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Mielnie leży na południe od wsi, wzdłuż drogi, na planie prostokąta wyznaczonego niewysokim wałem kamienno-ziemnym. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego podaje, że zachował się niemal w niezmienionym układzie, większość nagrobków stoi w pierwotnym miejscu i jest prawie nienaruszona, a samosiejki wprawdzie zarastają teren, ale zieleń jest uporządkowana, a luźne fragmenty nagrobków poukładane. Dzięki zachowanemu rozplanowaniu i formom nagrobnym miejsce to pokazuje, jak urządzano dawne cmentarze. Przetrwały wyłącznie kamienne elementy nagrobków, za to o zróżnicowanej formie. Żaden z pomników nie ma tablicy inskrypcyjnej — dlatego nie da się ustalić ani dokładnej daty założenia cmentarza, ani kolejności pochówków. W 1784 roku Mielno należało do kościoła filialnego w Objezierzu (Wobeser), podległego parafii w Kwakowie (Quackenburg). Mielno leżało dwie mile na południe-południowy wschód od Słupska, w lesie. W części królewskiej mieszkało siedmiu półchłopów — wśród nich wolny sołtys i młynarz — oraz gajowy, razem osiem dymów; pozostała część wsi należała do szlacheckich dóbr Teutsch-Plassow i Krępy. Mielno, do 1945 roku Mellin, było wsią w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Mieszkali tu w zdecydowanej większości ewangelicy; w 1939 roku wieś liczyła 381 mieszkańców w 97 gospodarstwach. W otoczeniu lasów państwowego nadleśnictwa słupskiego wieś była niewielką ulicówką. Własnego kościoła nie miała — należała do parafii ewa…