Podwilczyn — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Podwilczynie były dwa cmentarze: przykościelny i wiejski. Pierwszy, przykościelny, leżał w centrum wsi i dziś nie istnieje — tak jak sam kościół, który rozebrano; teren zabudowano, a do niedawna o dawnej funkcji tego miejsca świadczyły monumentalne pnie po wyciętym starodrzewie. Drugi, wiejski, urządzono poza wsią, niedaleko jeziora, przy drodze biegnącej na północ; mieści on dawną część ewangelicką i współczesną katolicką. Podwilczyn, kolonia w miejskim lesie Loitz, leżał dwie i pół mili na południe-południowy wschód od Słupska. W 1784 roku mieszkało tu 16 gospodarzy, którzy mieli gospodarstwa na własność i płacili kamlarii miejskiej roczny czynsz, oraz nauczyciel — razem 18 dymów. Mieszkańcy mieli dom modlitwy, „welches als ein Filial von Damnitz in der Stolpschen Synode angesehen wird” — uważany za filię Dębnicy w synodzie słupskim. Część ewangelicka zachowała się bardzo dobrze: widoczny jest układ kwater i znaczna część pomników nagrobnych. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego nazywa ten cmentarz jednym z najlepiej zachowanych w gminie Dębnica Kaszubska i przypisuje to pielęgnacji; są na nim różnorodne formy nagrobne z XIX i XX wieku. Zachowane inskrypcje pozwalają datować jego założenie na pierwszą połowę XIX wieku. Podwilczyn, do 1945 roku Podewilshausen, leżał w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Powstał w latach 1748–1752 jako jedna z około dwustu wsi, które Fryderyk II założył na Pomorzu, a nazwę otrzymał na pamiątkę pruski…