Podwilczyn — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Podwilczyn — do 1945 roku Podewilshausen, a nazwę wziął od pomorskiego rodu von Podewils — leżał w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i w prowincji Pomorze. Jak niemal cała ta okolica, wieś była w większości luterańska: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył tu 316 ewangelików, jednego katolika i dwóch innych chrześcijan. Należała do ewangelickiej parafii w Dębnicy Kaszubskiej, po niemiecku Rathsdamnitz, w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto, i razem z Mielnem tworzyła jej gminę filialną. Księgi metrykalne prowadzono tu od lipca 1838 roku. Liczby mieszkańców z pierwszej połowy XX wieku układają się w krótką falę: 276 osób w 1910 roku, 326 w 1933, 290 w 1939. 📌 Cmentarze były tu dwa i los obszedł się z nimi zupełnie inaczej. Pierwszy, przykościelny, leżał w centrum wsi i dziś nie istnieje — tak jak i sam kościół, który rozebrano; teren zabudowano, a jeszcze do niedawna o jego dawnej funkcji świadczyły monumentalne pnie po wyciętym starodrzewie. Drugi, wiejski, urządzono poza wsią, niedaleko jeziora, przy drodze biegnącej na północ — i mieści on w sobie dawną część ewangelicką oraz współczesną katolicką. 📌 Ta ewangelicka zachowała się bardzo dobrze: widoczny jest układ kwater i znaczna część pomników nagrobnych. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego nazywa go, dzięki pielęgnacji, jednym z najlepiej zachowanych w gminie Dębnica Kaszubska; są na nim różnorodne formy nagrobne z dziewiętnastego i dwudziestego wieku, świadectwo ówczesnej kultury i rzemiosła…