Bukówka — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Z wiejskiego cmentarza ewangelickiego w Bukówce nie zachowało się wiele. Widać go już na mapie z 1891 roku. Założono go na północny zachód od zabudowań, przy skraju lasu; wiodła do niego kręta droga wzdłuż tego skraju, a wchodziło się od narożnika południowo-wschodniego. Reszty rozplanowania nie da się odczytać — nie ma tu żadnych śladów po pomnikach nagrobnych ani wyznaczonych mogiłach. Obszar pochówków znaczą tylko niewielka różnica poziomu terenu i świerkowe nasadzenia, zachowane fragmentarycznie. Tak opisano go podczas inwentaryzacji w 1994 roku i tak przedstawia go monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego. Bukówka (po niemiecku Deutsch Buckow, od 1937 roku nazwę urzędowo skrócono do Bukau) była obszarem dworskim w powiecie słupskim, na północny wschód od Słupska. Osada należała pierwotnie do Belowów, a od 1491 roku do XIX stulecia — do Puttkamerów. W 1784 roku Bukówka liczyła osiem dymów i była wcielona do kościoła Świętego Piotra na Starym Mieście w Słupsku. Własnego kościoła ani kaplicy we wsi nie było: wieś należała do ewangelickiej parafii świętego Piotra w Słupsku, czyli do parafii staromiejskiej. Ludność była w większości luterańska — w 1925 roku 13 osób, czyli 6,4 procent, deklarowało wyznanie katolickie. Inwentaryzatorzy z 2020 roku do cmentarza nie dotarli. Mieszkańcy wiedzą mniej więcej, gdzie powinien być, i mówią zgodnie, że nic z niego nie zostało. Według zasłyszanych relacji cmentarz rozebrał w latach sześćdziesiątych człowiek legitymujący się pozw…