Skarszów Dolny — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Mieszkańcy Skarszowa Dolnego założyli swój cmentarz w lesie, w północno-zachodniej części wsi, niedaleko ostatnich zagród. W krajobrazie wciąż go widać, bo leży na niewielkim wzniesieniu, a granice wyznaczono nasadzeniami drzew liściastych; mapa z 1935 roku pokazuje, że powiększono go ku północy. Serwis cmentarzy powiatu słupskiego umieszcza go przy trakcie ku Skarszowowi Górnemu i za wyraźną uznaje tylko granicę zachodnią, którą tworzą podwyższenie terenu i drzewa. Powierzchnia założenia to około 3100 metrów kwadratowych. Zachowały się nieliczne fragmenty pomników nagrobnych, wśród nich ułamek ażurowego żeliwnego krzyża z porcelanową tabliczką, a także jeden obrys grobu. Skarszów Dolny, po niemiecku Scharsow, był wsią z majątkiem w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej, nad rzeką Skotawą, którą Niemcy nazywali Schottow. Własnego kościoła wieś nie miała: należała pierwotnie do parafii świętego Piotra na słupskim Starym Mieście, potem do ewangelickiej parafii w Dębnicy Kaszubskiej, po niemiecku Rathsdamnitz, w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto. Katolicy podlegali parafii w Słupsku, jak podaje zestawienie parafii FamilySearch. Ostatnim nauczycielem był Richard Koschnick. 8 marca 1945 roku wieś zajęły wojska sowieckie; zniszczono wtedy zabudowania młyna i hamerni, a ich właściciela, Waltera Meyera, zastrzelono — serwis cmentarzy powiatu wymienia go wśród pochowanych na tym cmentarzu. Karl-Heinz Pagel podaje, że w październiku 1945 roku przybyli Polacy, a mieszkańców wsi wy…