Skarszów Dolny — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Skarszów Dolny, po niemiecku Scharsow, był wsią z majątkiem nad rzeką Skotawą, którą Niemcy nazywali Schottow, w powiecie słupskim w rejencji koszalińskiej. Mieszkali tu ewangelicy: to obszar Pomorza sprotestantyzowanego w XVI wieku. Własnego kościoła wieś nie miała i należała do ewangelickiej parafii w Dębnicy Kaszubskiej, po niemiecku Rathsdamnitz, w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto; katolicy podlegali parafii w Słupsku, jak podaje Meyers. 📌 Cmentarz założyli sami mieszkańcy — tak ujmuje to monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego — w lesie, w północno-zachodniej części wsi, niedaleko ostatnich zagród. W krajobrazie wciąż go widać, bo leży na niewielkim wzniesieniu, a granice wyznaczono nasadzeniami drzew liściastych. Zachowały się z niego już tylko nieliczne fragmenty pomników nagrobnych; wśród nich ułamek ażurowego żeliwnego krzyża z porcelanową tabliczką i jeden obrys grobu. Powierzchnia założenia to około 3100 metrów kwadratowych. ⚠ Wcześniejszy zapis lokował cmentarz przy polnej drodze ku Skarszowowi Górnemu i wskazywał zachodnią skarpę jako jedyną czytelną granicę — monografia opisuje to inaczej. 8 marca 1945 roku wieś zajęły wojska sowieckie; zniszczono młyn i kuźnię. Ludność niemiecką wysiedlono, a cmentarz opuszczono. *Źródła: Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon des Deutschen Reichs; K. Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, 2013, hasło Skarszów Dolny.*