Osowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Osowo, po niemiecku Wussow, leżało w powiecie miasteckim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Wieś była jednorodna wyznaniowo — sami ewangelicy — i była siedzibą parafii, do której należały Mzdowo, Warcino, Kępice, Biesowice, Ciecholub i Podgóry. Kamienny kościół parafialny powstał tu około 1500 roku, remontowano go w 1711, a wyposażenie sprawiono w 1734. 📌 W kościele zachowała się loża Ottona von Bismarcka — kanclerz miał opodal, w Warcinie, swoje dobra. 📌 Obiektem tego wpisu jest cmentarz przykościelny, w północnej części wsi, na wysokim wzniesieniu. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego zwraca uwagę, że razem z zabytkowym kościołem tworzy on niepowtarzalną kompozycję architektoniczno-przestrzenną. Częściowo zachował się pierwotny układ rzędów oraz pozostałości kamieni i krzyży. 📌 Ubytki są jednak świeże i widać je w porównaniu dwóch dokumentacji: jeszcze w latach osiemdziesiątych XX wieku stały tu liczne żeliwne krzyże i mogiły wygrodzone żeliwnymi ażurowymi ogrodzeniami, a dziś zostały z nich szczątki. Przetrwały mimo to przykłady rzemiosła artystycznego dawnych mieszkańców — kamienna stela udekorowana płaskorzeźbą w formie gałązki różanej i mogiły zwieńczone żeliwnymi krzyżami z początku XX wieku, część z ubytkami dekoracji. 🔴 Uwaga porządkowa. Krążący dotąd przy tym wpisie opis terenowy — teren czterdzieści na dwadzieścia metrów, wał ziemny, linia świerków, trzy ekshumacje, tablica Henriette Marz z domu Wittkop i płyta Karla Besse przywrócona 22 li…