Żelice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Żelicach założono na północny wschód od miejscowości, jako niewielki obszar na planie kwadratu, wygrodzony kamiennym murkiem i granicznymi nasadzeniami drzew liściastych. Dziś zajmuje teren zbliżony kształtem do prostokąta; monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego nie rozstrzyga, czy założenie kiedyś poszerzono, czy też mapa z 1934 roku oznaczyła je mylnie. Dzięki zachowanemu starodrzewowi cmentarz wciąż odcina się od otaczających pól uprawnych, ale większość nagrobków zniszczono i usunięto; zostały nieliczne szczątki kamiennych płyt i postumentów. Żelice, po niemiecku Seelitz, leżą w gminie Kępice w powiecie słupskim; przed 1945 rokiem należały do powiatu miasteckiego w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Osadę z młynem notowano od około 1590 roku, a od 1853 do 1945 roku była folwarkiem majątku Warcino rodziny von Bismarck; w 1939 roku liczyła około 371 mieszkańców w 67 gospodarstwach. Żelice nie miały własnego kościoła i należały do ewangelickiej parafii w Barcinie, po niemiecku Bartin, gdzie prowadzono metryki. Spis z 2 grudnia 1895 roku wykazuje miejscowość w dwóch wierszach: gmina wiejska liczyła 113 ewangelików, a obwód dworski — 284 ewangelików i jednego katolika. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, a cmentarz opuszczono. Dziś wieś należy do katolickiej parafii świętej Anny w Barcinie. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Żelice liczyły 10 ognisk (domostw), a kościół w Barcinie (Bartin) należał do synodu sła…