Zębowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Zębowo, po niemiecku Symbow, leżało w dawnym powiecie sławieńskim (Kreis Schlawe) w rejencji koszalińskiej, tuż przy granicy z powiatem słupskim — i było ośrodkiem samodzielnej parafii ewangelickiej, jedynym w tej okolicy. Parafia obejmowała sześć wsi po obu stronach owej granicy: samo Zębowo, Reblino (Reblin), Bierkowo (Birkow), Gać (Gatz), Redęcin (Reddentin) i Sycewice (Zitzewitz). Do okręgu kościelnego Słupsk-Miasto przyłączono ją zarządzeniem królewskiej rejencji w Koszalinie z 2 listopada 1814 roku — wcześniej należała do okręgu Darłowo. Aktem z 6 sierpnia 1895 roku Bierkowo otrzymało własną gminę kościelną, złączoną z Zębowem pod jedną parafią. Listę duchownych Müller prowadzi od 1611 roku, gdy Joachim Silaff został powołany przez Georga i Paula von Below i ordynowany w Darłowie. Wojna trzydziestoletnia zapisała się tu dwoma zdarzeniami: Silaff wraz z synem został doszczętnie ograbiony z mienia, a we wrześniu 1631 roku po okolicznych kościołach zbierano składkę dla zębowskiego pastora Jana Praetoriusa, który stracił dobytek w pożarze. Starsze akta parafialne spłonęły. Kolatorem był właściciel dóbr Zębowo, prawo patronatu przeszło zaś na właścicieli Redęcina i Sycewic — a więc na von Belowów i von Zitzewitzów; Bierkowo pozostało bez patrona. Murowany kościół, wzniesiony w XV wieku, służył ewangelikom od Reformacji, którą przyjęto tu w 1535 roku, aż do 1945. W XVIII wieku częściowo spłonął i wkrótce został odbudowany staraniem von Belowów. Sama wieś była mała — w 1910 …