Łącki Młyn — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Łąckim Młynie leży na wzgórzu, po prawej stronie drogi z Łąkiego do Brzeźna Szlacheckiego. Benedykt Reszka datuje go na początek XIX wieku. Zajmuje około 0,2 hektara — powierzchnię dostosowaną, jak pisze Reszka, do liczby mieszkających tu ewangelików. Porastają go drzewa i krzewy, spod których wyłania się zarys kamiennego muru od południa; zostało niewiele zaniedbanych grobów, z których wyłamano żeliwne krzyże. Czytelne pozostały dwie inskrypcje: jedna upamiętnia Augusta i Johanna Dommerów, druga — ze słowami „Ruht in Gott”, czyli „Spoczywa w Bogu” — właściciela Carla Dommera, urodzonego 25 listopada 1850 i zmarłego 17 lutego 1885 roku. Ostatniego uroczystego pogrzebu dokonano tu w czasie drugiej wojny światowej, a po jej zakończeniu pochowano na cmentarzu ponad 20 niemieckich żołnierzy; w pogrzebie uczestniczył Eugeniusz Tandecki z Łąkiego. Łącki Młyn to przysiółek młyński w obrębie wsi Łąkie (po niemiecku Lonken), w regionie Gochy, w północno-zachodniej części dzisiejszej gminy Lipnica w powiecie bytowskim. Do 1920 roku należał do powiatu człuchowskiego (Kreis Schlochau) w rejencji kwidzyńskiej i prowincji Prusy Zachodnie, w międzywojniu do polskiego powiatu chojnickiego, a w latach 1939–1945 do powiatu chojnickiego (Landkreis Konitz) w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. W Łąkiem ewangelicy stanowili mniejszość: według Reszki byli to przeważnie rolnicy i rzemieślnicy osiadli w Łąckim Młynie. W 1876 roku było ich 242, a w 1910 roku 99; po pierwsze…