Kleszczyniec — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Kleszczyniec, po niemiecku Kleschinz, to kaszubska wieś wzmiankowana w 1457 roku jako własność Puttkamerów. W wojnie trzydziestoletniej, w 1637 roku, spalono ją doszczętnie; później przechodziła kolejno w ręce von Zitzewitzów, von Reckowów — od 1824 roku — i von Domarusów, od 1857. Mieszkańców było 430 w 1910 roku, 473 w 1933 i 463 w 1939. Ludność przed 1945 rokiem była w przewadze luterańska; katolicy podlegali parafii w Słupsku. 📌 Własnego kościoła wieś nie miała: należała do parafii ewangelickiej w Nożynie (Groß Nossin), gdzie stała świątynia parafialna. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Kleszczyniec dwoma wierszami, w zapisie zniekształconym przez frakturę: gmina wiejska jako „Klechinz” — pozycja 64, strona 172 — ze 165 ewangelikami, obwód dworski jako „Klejchins”, pozycja 234 na stronie 180, ze 123. Oba wiersze wskazują tę samą parafię w Nożynie. 📌 Parafia ta należała do 1817 roku do synodu słupskiego, potem do kołczygłowskiego, a od 1871 do bytowskiego; kolatorem był właściciel dóbr Nożyno. 8 marca 1945 roku wieś zajęły wojska sowieckie, a ludność niemiecką wysiedlono. Dziś mieszkańcy są w większości katolikami, w diecezji pelplińskiej, a cmentarz poewangelicki pozostał materialnym śladem luterańskiej, kaszubskiej przeszłości. 🟡 Jego datowania ani dzisiejszego stanu nie ustalono. 📌 Odczyt się potwierdza, z uzupełnieniem o wyznania mniejszościowe. Gmina wiejska Kleszczyńca, zapisana frakturą jako „Klechinz” (poz. 64, str. 172), liczyła w 1895 roku 165 ewa…