Rabacino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Po dawnej wspólnocie ewangelickiej Rabacina pozostał wiejski cmentarz; wojewódzka ewidencja zabytków prowadzi go jako cmentarz historyczny. Rabacino — po niemiecku Gröbenzin, po kaszubsku Grabaczëno albo Rabacëno — leżało w powiecie bytowskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, osiem kilometrów na południowy wschód od Bytowa. Była to kolonia fryderycjańska, założona przy owczarni Rzepnica (Schäferei Rzepnitz). Inwentarz zabytków powiatu z 1938 roku podaje, że 30 listopada 1751 roku urząd bytowski umówił się z dwoma wolnymi osadnikami o ich osiedlenie na wrzosowisku czarnodąbrowskim, a 12 lutego 1752 roku rozkaz gabinetowy Fryderyka Wielkiego powołał kolonię do życia. W tym samym roku osadzono tu dziesięć rodzin przędzalników wełny. Rabacino leżało trzy czwarte mili na wschód-południowy wschód od Bytowa. Osadnicy po ośmiu latach wolnizny zbudowali sobie domy i stodoły; razem mieli 907 mórg ziemi i płacili roczny czynsz. W posługach naturalnych obowiązywały ich tylko podwody dla podróżnych i wojska (Paß- und Marschfuhren). Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Rabacino było kolonią założoną na wrzosowisku ugoskim (Bernsdorfsche Heide), złożoną z dwunastu rodzin oraz chałupy owczarza i pastucha, liczącą 18 ognisk (domostw) i wcieloną do parafii w Ugoszczy, po niemiecku Bernsdorf. Własnego kościoła Rabacino nie miało. Ewangelicy należeli do parafii ewangelickiej w Ugoszczy, katolicy do tamtejszej parafii katolickiej, a urząd stanu cywilnego i …