Rabacino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Rabacino — po niemiecku Gröbenzin, po kaszubsku Grabaczëno albo Rabacëno — leżało w powiecie bytowskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wieś powstała jako kolonia fryderycjańska przed 1751 rokiem, przy owczarni Rzepnica (Schäferei Rzepnitz). Własnego kościoła Rabacino nie miało. Ewangelicy należeli do kościoła parafialnego w Ugoszczy (Bernsdorf), katolicy do tamtejszej parafii katolickiej, a urząd stanu cywilnego mieścił się w Gierszewie (Gersdorf). Ziemia bytowska była w większości ewangelicka — to obszar kaszubskich luteran, i akurat w tej wsi mowa kaszubska trzymała się najdłużej w całej okolicy. 📌 Relacja Hilferdinga, który objechał niemal wszystkie wsie powiatu i którą przytacza Tetzner, mówi wprost: w południowo-wschodniej części powiatu bytowskiego jedynie Rabacino było jeszcze w połowie kaszubskie, podczas gdy w Ugoszczy, Czarnej Dąbrowie, Osławie Dąbrowie, Sonnenwalde i Przywozie po kaszubsku mówiło już tylko kilkoro starych ludzi. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał w Rabacinie 120 ewangelików i 37 katolików, a w 1939 roku Gröbenzin liczyło 168 mieszkańców. Dla porównania sama Ugoszcz miała w 1925 roku 829 mieszkańców, w tym 600 ewangelików. Do lat trzydziestych wieś nie miała bezpośredniej drogi do Bytowa — dała jej ją dopiero budowa szosy w stronę Gierszewa, opisana w monografii powiatu wydanej w 1938 roku wśród robót podjętych dla zatrudnienia bezrobotnych. Po 1945 roku wieś przeszła do Polski jako Rabacino, tutejsza wspólnota ewangelicka…