Nowa Wieś Lęborska — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Nowej Wsi Lęborskiej, do 1945 roku Neuendorf, nie zachował się. Założono go prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku przy drodze do Czarnówka, za torami; zajmował około 1,5 hektara, był otoczony kamiennym murem i miał bramę od drogi, aleję i kaplicę na końcu. Ostatni pochówek odbył się pod koniec lat czterdziestych XX wieku, potem teren niszczał; kaplicę zaczęto rozbierać w połowie lat sześćdziesiątych, a mniej więcej w latach 1977–1978 cmentarz zlikwidowano i teren zniwelowano. Jedynym śladem jest zachowany kamienny mur — na miejscu cmentarza działa tartak. W 1784 roku Nowa Wieś była największą wsią królewskiego urzędu lęborskiego. Leżała pół ćwierci mili na północ od Lęborka, w dolinie nad strumieniem płynącym od Kębłowa do Łeby, przy trakcie pocztowym do Łeby; mieszkało tu dwóch sołtysów wolnych, 19 gospodarzy (jeden z nich wolny) i trzech chałupników-budników, a w 1781 roku zbudowano szkołę — razem 38 dymów. Obok siebie stały dwie świątynie: kościół katolicki, w którym kazanie wygłaszano trzy razy w roku, i luterański dom modlitwy z 1737 roku, filia Garczegorza, „worinn sonntäglich geprediget wird” — gdzie kazanie było co niedzielę. W folwarku mieszkał królewski urzędnik i generalny dzierżawca urzędu; działały tu urzędowy browar i gorzelnia. Wieś leżała w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Kościół świętej Katarzyny ufundował tu, według Fankidejskiego, w 1349 roku komtur gdański i przyłączył go jako filię do Lęborka, …