Łupawa — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Łupawa, do 1945 roku Lupow, była wsią i majątkiem rodu von Puttkamer w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Miała własną parafię ewangelicką — Kirchspiel Lupow w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, należącym do Kościoła unii staropruskiej — a ta obejmowała 12 wsi i liczyła w 1940 roku 4184 członków. Kościół, według źródeł niemieckich ceglany i pochodzący z drugiej połowy XIII wieku, poświadczono jako parafialny już w 1494 roku; uszkodzony w wojnie trzydziestoletniej, został odbudowany w latach 1767–1772, a ołtarz pochodzi z około 1680 roku. Müller wylicza tutejszych duchownych od Thomasa Holsteniusa, ordynowanego w 1587 roku, po Karla Ernsta Emila Hoffmanna, wprowadzonego 1 października 1897; jednego z nich, Johanna Georga Mattnera, powołała na urząd 24 października 1787 roku owdowiała Friederike von Podewils z domu von Grumbkow. 📌 W tym kościele długo mówiono po kaszubsku. Tetzner przytacza wykaz Wobesera, w którym Łupawa figuruje wśród miejscowości powiatu słupskiego, gdzie jeszcze niedawno przed jego czasem głoszono kazania w mowie „która jest złą polszczyzną”, i zaraz go koryguje: Bernoulli słyszał tu w 1778 roku kazanie kaszubskie i zaznaczył to wyraźnie, więc słowa Wobesera odnoszą się dla Łupawy najwyżej do nabożeństwa regularnego. W tym samym opisie Łupawa leży na zachodniej granicy zasięgu kaszubszczyzny w 1778 roku, obok Budowa, Damna, Freist i Rowów. 🔴 Ludność była niemal wyłącznie protestancka. Krążąca przy tej wsi liczba 720 ewang…