Słonowice — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Słonowicach były dwa cmentarze. Przykościelny otaczał świątynię w centrum wsi i został całkowicie oczyszczony z nagrobków; z pierwotnego zagospodarowania przetrwał kamienny postument oraz monumentalny starodrzew, a teren wyznacza dziś współczesne stylizowane ogrodzenie. Drugi, wiejski cmentarz leży wśród pól i łąk na północ od wsi, według monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego po zachodniej stronie drogi do Dobrzęcina. Stała na nim kaplica, z której nic nie zostało. Powierzchnie obu cmentarzy to 0,45 i 0,56 hektara. Słonowice, do 1945 roku Groß Schlönwitz, leżały w powiecie sławieńskim, w rejencji koszalińskiej; dziś wieś należy do powiatu słupskiego. W spisie powszechnym z 1895 roku Słonowice figurują tylko jako obwód dworski Groß Schlönwitz z 230 ewangelikami, należący do okręgu urzędowego Dubberzin, czyli Dobrzęcina. Kościół parafialny miał gotycką wieżę z XIV wieku i dzwon z 1336 roku, a jego korpus przebudowano neogotycko po 1892 roku. W kościele dotrwały ze starszego wyposażenia renesansowa chrzcielnica z 1658 roku i barokowa ambona. Parafia należała do okręgu kościelnego sławieńskiego, a patronat sprawowali von Blumenthalowie i von Wolzogenowie z Dobrzęcina. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku kościół parafialny (macierzysty) w Słonowicach, po niemiecku Groß Schlönwitz, należał do synodu sławieńskiego, a przypisane były do niego między innymi Ścięgnica (Ziegnitz), Bzowo (Besow), Kczewo (Egsow) i Kummerzin. Spis parafii pomorskich …