Słonowice — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Słonowice, do 1945 roku Groß Schlönwitz, leżały w powiecie sławieńskim, w rejencji koszalińskiej — a więc nie w powiecie słupskim, do którego wieś należy dopiero dziś. ⚠ Okręg urzędowy podawano przy tym odwrotnie: cztery wiersze spisu wskazują okręg Dubberzin, czyli Dobrzęcino, a nie Wrzącą. Była to wieś ewangelicka, luterańska. Kościół parafialny miał gotycką wieżę z XIV wieku i dzwon z 1336 roku, a jego korpus przebudowano neogotycko po 1892 roku; ze starszego wyposażenia dotrwały renesansowa chrzcielnica z 1658 roku i barokowa ambona. Parafia należała do okręgu kościelnego sławieńskiego i liczyła w 1940 roku 2343 wiernych, a patronat sprawowali von Blumenthalowie i von Wolzogenowie z Dobrzęcina. 📌 Tutejsza plebania była jednym z tajnych seminariów Kościoła Wyznającego, prowadzonym przez Dietricha Bonhoeffera i Eberharda Bethgego — kontynuacją zamkniętego przez władze seminarium w Finkenwalde. Kształcono tu przyszłych duchownych wbrew zakazowi. 🟡 Lata podawane są rozbieżnie: ten wpis mówi o 1937–1939, a cytowany w rekordzie Jan Wild o 1938–1940, dodając, że Bonhoeffer dzielił czas między Słonowice a Koszalin, a bieżący nadzór sprawował Bethge. Gospodarzem plebanii był ksiądz Erwin Schütz. Sama wieś była niewielka: 233 mieszkańców w 1818 roku, 404 w 1939. Cmentarze były dwa. Przykościelny otaczał świątynię i został całkowicie oczyszczony z nagrobków; drugi, nowszy, z kaplicą, leży na północ od wsi — ⚠ przy drodze do Dobrzęcina, a nie do Reblina, jak dotąd zapisywano. Ich …