Bierkowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Bierkowie (po niemiecku Birkow) założono w 1893 roku. Leży około 800 metrów na południowy zachód od środka wsi, przy drodze do Zębowa, na działce o powierzchni około 6700 metrów kwadratowych — dziś wśród pól uprawnych. Pierwotnie miał kształt kwadratu, obecnie jego obrys zbliża się do prostokąta. W terenie wyróżniają go niewielkie różnice wysokości i posadzone niegdyś żywotniki, które do dziś wyznaczają jego granice. Tablica stojąca przy cmentarzu wyjaśnia, że jego położenie wiązało się z drogą, którą mieszkańcy Bierkowa pokonywali, idąc do kościoła w Zębowie; mówiono o nim „Cmentarz na rozdrożu”. Według tej samej tablicy obok grobów niemieckich są tu także groby Polaków, rodowitych bierkowian oraz osób przybyłych. Według monografii z 2013 roku z nagrobków ocalały głównie kamienne postumenty. W 2020 roku zastano teren wyrównany spychaczem, a pozostałości nagrobków zepchnięte na jego skraj. Z ocalałych krzyży odczytano dwa nazwiska: Augusta Ratzkego, zmarłego w 1899 roku — z jego żeliwnego krzyża zachował się ułamek — oraz Wilhelma Volla. Cmentarz jest nieczynny. W 1784 roku Bierkowo, wieś królewskiego urzędu słupskiego, leżało ćwierć mili na północny zachód od Słupska. Obok folwarku mieszkało 12 gospodarzy z sołtysem, dwóch zagrodników i czterech chałupników-budników; była szkoła i dom pasterski — razem 21 dymów. Wieś należała do parafii w Zębowie (Symbow), w synodzie darłowskim. Bierkowo było wsią w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prow…