Stojcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Stojcino, po niemiecku Stohentin, należało do 1945 roku do powiatu słupskiego (Kreis Stolp) w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wieś była w przeważającej części luterańska: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył tu 380 ewangelików i ani jednego katolika, a w 1925 roku mieszkało tu zaledwie sześcioro katolików. Pod względem kościelnym podlegała parafii ewangelickiej w Gardnie Wielkiej (Kirchspiel Groß Garde) w okręgu Słupsk-Stare Miasto — a parafia ta leżała w rdzeniu obszaru słowińskiego nad jeziorem Gardno, gdzie jeszcze w XIX wieku rozbrzmiewały kazania i pieśni po słowińsku i kaszubsku. Własnego kościoła ani kaplicy we wsi nie było; jedynym obiektem kościelnym pozostawał cmentarz ewangelicki założony w XIX wieku, około 850 metrów na północny zachód od zabudowań. Liczba mieszkańców trzymała się przez pół wieku niemal bez zmian: około 1912 roku Meyers notował ich 351, w 1939 roku było 376. 📌 Ten cmentarz rósł, i monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego czyta to z map. Dziewiętnastowieczne źródła kartograficzne pokazują prostokąt ze stałym ogrodzeniem, po południowej stronie drogi ku Gardnie Wielkiej. Później — na przełomie stuleci albo na początku dwudziestego wieku — przedłużono granicę zachodnią, a nową, południową oparto o krawędź drogi; założenie zyskało wtedy kształt trapezu. Z tego samego czasu pochodzą szpalery świerkowe podkreślające granicę północną, południową i zachodnią; wejście urządzono od wschodu. 📌 Mimo przebudowy zachowano pierwotne …