Stojcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Stojcinie, po niemiecku Stohentin, założono w XIX wieku około 850 metrów na północny zachód od zabudowań, po południowej stronie drogi ku Gardnie Wielkiej. Dziś jest nieczynny i pozbawiony opieki; zostało na nim kilka mogił, a pomniki nagrobne usunięto. Wcześniejsza dokumentacja notowała kamienie graniczne, betonowy krzyż z czarną tablicą inskrypcyjną, kilka krzyży żeliwnych i jedną mogiłę ziemną. Stojcino nie miało własnego kościoła ani kaplicy. W 1784 roku Stojcino, wieś królewskiego urzędu smołdzińskiego, leżało trzy mile na północny wschód od Słupska, w dolinie blisko Łupawy, przy drodze ze Smołdzina do Słupska. Mieszkało tu 18 gospodarzy z sołtysem, trzech zagrodników i nauczyciel — razem 22 dymy. Wieś należała do parafii w Gardnie Wielkiej. Cmentarz z czasem powiększono, co monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego odczytuje z map. Dziewiętnastowieczne źródła kartograficzne pokazują prostokąt ze stałym ogrodzeniem. Później — na przełomie stuleci albo na początku XX wieku — przedłużono granicę zachodnią, a nową, południową oparto o krawędź drogi; założenie zyskało wtedy kształt trapezu. Z tego samego czasu pochodzą szpalery świerkowe podkreślające granice północną, południową i zachodnią; wejście urządzono od wschodu. Mimo przebudowy zachowano pierwotne wygrodzenie z ciosów kamiennych wokół starszej części. Do 1945 roku Stojcino należało do powiatu słupskiego (Kreis Stolp) w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Pod względem kościelnym…