Górzyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Górzyno, przed 1945 rokiem Gohren, było wsią w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; notowano je od XV wieku jako lenno rodu Stojentinów. W 1590 roku liczyło 26 gospodarstw kmiecych, w 1871 roku — 77 gospodarstw i 515 mieszkańców. Od 1753 roku majątek należał do von Wobeserów, od 1839 do von Belowów; z tego czasu pochodzi eklektyczny pałac z cylindryczną wieżą, wzniesiony w pierwszej połowie XIX wieku. Wieś nie miała własnego kościoła i należała do parafii ewangelickiej w Stowięcinie (Stojentin), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto Kościoła Unii Staropruskiej. Właściciele Górzyna mieli w tej parafii głos: prawo powoływania duchownego dzielili między siebie panowie Stojęcina, Górzyna, Czierwienz i Neitzkow, a w 1791 roku wokację dla pastora Paula Mampego podpisali między innymi opiekunowie małoletnich von Wobeserów z Górzyna. Kościół parafialny w Stowięcinie wzmiankowano w 1519 roku; obecny pochodzi z XVII wieku, od Reformacji był ewangelicki, a w 1945 roku przejął go Kościół rzymskokatolicki. Ludność, jak w całym powiecie słupskim, była niemal w całości ewangelicka — okolica Główczyc liczyła około 98 procent ewangelików. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku liczył wieś i majątek osobno: w gminie wiejskiej mieszkało 423 ewangelików i ani jeden katolik, w obwodzie dworskim — 283 ewangelików i jeden katolik. Cmentarz założono na północ od zabudowań. Na całym obwodzie widać do dziś wał z ciosów kamiennych; został też przetrzebiony dębowy starodrz…