Górzyno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Górzynie założono na północ od zabudowań. Na całym obwodzie widać do dziś wał z ciosów kamiennych; został też przetrzebiony dębowy starodrzew, a między drzewami wschodzą samosiejki pospolitych drzew liściastych. Zachowały się różne formy pomników nagrobnych — cokoły stylizowane na ścięte pnie dębów oraz proste kamienne postumenty z ułamkami marmurowych krzyży, wszystkie w gęsto ścielącym się bluszczu. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 wymienia go w ewidencji konserwatorskiej jako cmentarz ewangelicki z lat 70. XIX wieku. Górzyno, przed 1945 rokiem Gohren, po kaszubsku Gorzno, było wsią w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; notowano je od XV wieku jako lenno rodu Stojentinów. W 1590 roku liczyło 26 gospodarstw kmiecych, w 1871 roku — 77 gospodarstw i 515 mieszkańców. W 1648 roku majątek przeszedł w drodze zamiany na Georga Wobesera, od 1753 roku siedział tu Georg Heinrich von Wobeser, a w latach 1837–1839 dobra kupili von Belowowie. Z pierwszej połowy XIX wieku pochodzi eklektyczny pałac z cylindryczną wieżą. W 1784 roku Górzyno liczyło 32 dymy i miało nauczyciela; mieszkańcy należeli do parafii w Stowięcinie (Stojentin) w synodzie słupskim, a właściciele dóbr współsprawowali patronat nad tamtejszym kościołem. Leśniczówka Wusette należała do parafii w Skórowie (Schurow). Wieś nie miała własnego kościoła; parafia w Stowięcinie należała do okręgu kościelnego Słupsk-Stare Miasto Kościoła Uni…