Witkowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Witkowo, do 1945 roku Vietkow, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej. Wieś jest stara — dokument z 1280 roku wymienia ją jako Wicosouo; w 1605 roku książę Bogusław nadał ją Wejherom. Witkowo należało do parafii ewangelickiej w Smołdzinie, która obejmowała prócz wsi kościelnej Człuchy, Smołdziński Las, Kluki, Żelazo, Wierzchocino, właśnie Witkowo i Siecie, a prawo obsady duchownego przysługiwało w niej panującemu. Był to rdzeń osadnictwa Słowińców — słowiańskiej grupy znad jezior Gardno i Łebsko, która przyjęła Reformację. Tetzner wymienia Witkowo wśród wsi słowińskich leżących między strugą Pustynik a Łupawą, a w swoim podziale tutejszej mowy stawia je obok Wierzchocina i Siecia. W kościele smołdzińskim kaszubskie kazania i pieśni utrzymały się dłużej niż w sąsiednich parafiach — nabożeństwo w tej mowie ustało tam dopiero w 1832 roku. Własnego kościoła wieś nie miała; został po niej cmentarz. Liczby układają się w jedną, długą linię spadkową. Około 1784 roku gospodarstw było tu piętnaście. Spis z 1885 roku wykazał 390 mieszkańców — wszystkich ewangelików. Około 1912 roku było ich 324, w 1939 — 281 osób w 75 domach. Dziś Witkowo liczy około czterdziestu mieszkańców. Spadek zaczął się więc na długo przed 1945 rokiem, kiedy wieś zajęła Armia Czerwona, ludność niemiecką wysiedlono, a na jej miejsce przyszli osadnicy polscy. 📌 Cmentarz leży na wschód od głównej zabudowy, nieopodal dawnego wiatraka, po zachodniej stronie drogi w kierunku Choćmirówka. Ma kształt wy…