Gąbino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Gąbino — do 1945 roku Gambin — było wsią i majątkiem rycerskim (Rittergut) rodu von Bandemer, trzymanym w lennie od 1403 aż do 1945 roku; sama nazwa notowana jest od 1493. Leżało w Kreis Stolp, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Ludność była tu w większości ewangelicka: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku wykazał 165 ewangelików wobec 5 katolików. Wieś należała do parafii ewangelickiej w Gardnie Wielkiej (Groß Garde) — najstarszej parafii Słowińców nad jeziorem Gardno, gdzie kazania po kaszubsku, czyli po słowińsku, głoszono do 1845 roku. Katolicy podlegali parafii w Słupsku. W latach 1913–1914 stanął we wsi kościół ewangelicki; po 1945 roku przejął go Kościół katolicki i służy dziś jako filialny pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Cmentarz ewangelicki z XIX wieku leży na południowy wschód od wsi. 8 marca 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona; ludność niemiecką wysiedlono, a majątek przeszedł w ręce państwowego gospodarstwa rolnego. 📌 Cmentarz w Gąbinie jest ubogi w substancję zabytkową i tak trzeba go opisać: obwiedziony niskim wałem z ciosów kamiennych, o zatartych kwaterach, z ułamkami reliktów i figurą modlącego się aniołka. Monografia powiatu słupskiego stwierdza wprost, że jedyne w pełni zachowane mogiły to pochówki po 1945 roku. ⚠ Liczba stu dziewięciu żeliwnych krzyży i miano najlepiej zachowanego cmentarza w powiecie, powtarzane przy tym obiekcie, nie mają w źródłach żadnego pokrycia i zostały stąd usunięte; 🟡 do którego cmentarza naprawdę nale…