Gąbino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Gąbinie, datowany w krajowej ewidencji zabytków na drugą połowę XIX wieku, leży przy drodze głównej w stronę Komnina, na północny wschód od dawnej zwartej zabudowy wsi. Ma nieregularny kształt zbliżony do trójkąta, z wejściem od południa, i jest obwiedziony niskim wałem z ciosów kamiennych. Cmentarz ma zatarte kwatery; z dawnych nagrobków zostały ułamki, a wśród nich niewielka figurka modlącego się aniołka. Monografia dawnych cmentarzy powiatu słupskiego stwierdza, że jedyne w pełni zachowane mogiły to pochówki po 1945 roku. Gąbino — do 1945 roku Gambin — było wsią i majątkiem rycerskim (Rittergut) rodu von Bandemer, trzymanym w lennie od 1403 do 1945 roku. Leżało w powiecie słupskim (Kreis Stolp), w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku Gąbino miało nauczyciela (Schulmeister) i leżało w synodzie słupskim. W 1784 roku Gąbino liczyło 18 dymów. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku wykazano w obwodzie dworskim 165 ewangelików i 5 katolików, a w gminie wiejskiej 187 ewangelików i ani jednego katolika. Wieś należała do parafii ewangelickiej w Gardnie Wielkiej (Groß Garde); tam kazania po kaszubsku, czyli po słowińsku, głoszono do około 1845 roku. Dnia 1 maja 1912 roku Gąbino stało się w obrębie tej parafii samodzielną gminą kościelną, a w latach 1913–1914 stanął we wsi kościół ewangelicki. Spis parafii pomorskich z 1932 roku wymienia wieś jako gminę kościelną parafii w Groß Garde, odd…