Machowinko — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Machowinko, po niemiecku Klein Machmin, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze, w okolicy na wskroś luterańskiej; w źródłach lennych notowane jest od 1506 roku. Własnego kościoła wieś nie miała i należała do parafii ewangelickiej w Wytownie (Weitenhagen) w synodzie Słupsk-Miasto; obok Machowinka wchodziły do niej Bedlin i Karzin, a kościołem filialnym było szlacheckie Machowino (Groß-Machmin). Kolacja należała do właścicieli tych dóbr, wśród nich do właścicieli Machowinka. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujął wieś w dwóch wierszach, bo gminę wiejską i obwód dworski liczono osobno: pierwsza miała 94 ewangelików, drugi 366 — i ani jednego katolika w żadnym z nich. W 1939 roku Machowinko liczyło 434 mieszkańców. Cmentarz założono w północnej części miejscowości, na wschód od zabudowań wiejskich, na rzucie kwadratu, z wejściem głównym od strony południowej; zajmuje około 3300 metrów kwadratowych. Obwiedziono go szpalerem lip i jest to jedno z niewielu tutejszych założeń, w których takie graniczne nasadzenia przetrwały w dobrym stanie. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, choć jeszcze w 1952 roku mieszkało tu 71 Niemców, a cmentarz zdewastowano: nagrobki usunięto, teren splantowano. Udokumentowano na nim tylko jedno miejsce pochówku — kamienne obramowanie mogiły; obok zachowały się dwa fragmenty czarnej marmurowej płyty. *Źródła: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902; pruski spis pow…