Starkowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Starkowie leży około 500 metrów na zachód od wsi, przy drodze do Możdżanowa, wśród dawnych pól i łąk. Założono go na przełomie XIX i XX wieku lub na początku XX wieku. Na jego środku stała murowana kaplica z wieżą, rozebrana w latach pięćdziesiątych XX wieku. Dziś cmentarz jest nieczynny i zarośnięty samosiejkami; zachowały się między innymi fragment nagrobka, zarys grobu z granitu, ceglane słupki bramy, studnia cmentarna i przetrzebiony świerkowy starodrzew na granicy. Na północnym skraju pochowano w latach 1949–1950 pierwszych polskich osadników, w tym pięcioro dzieci. Starkowo (po niemiecku Starkow) leżało w powiecie słupskim (Kreis Stolp) w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. W średniowieczu było własnością norbertanek słupskich, a po sekularyzacji dóbr kościelnych w XVI wieku stało się wsią domenalną (królewską). W 1784 roku Starkowo, wieś królewskiego urzędu słupskiego, leżało dwie mile na północny zachód od Słupska, pół mili od Bałtyku. Mieszkało tu 15 gospodarzy z wolnym sołtysem, sześciu zagrodników i 10 chałupników-budników. Byli tu też gajowy i nauczyciel — razem 32 dymy. Wieś należała do parafii w Możdżanowie (Mützenow). Starkowo leżało w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto (Kirchenkreis Stolp-Stadt) Kościoła Unii Staropruskiej; parafia w Możdżanowie (Mützenow) liczyła w 1940 roku około 1000 wiernych. Skład parafii podaje Ernst Müller: gmina Możdżanowo, gmina Starkowo, królewska domena Golęcino i kolonia Scharfenstein z gminy Swołowo. Prawo powoływ…