Nowęcin — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Nowęcin (niem. Neuhof) — dawna wieś i majątek ziemski rodu von Wejher, lokowany w 1372/1373 roku — leżał w Kreis Lauenburg i. Pom., w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze, i był siedzibą urzędu stanu cywilnego. Przed 1945 rokiem należał do ewangelickiej parafii w Łebie, obejmującej prócz Nowęcina także Szczenurze (Schönehr), Ulinię (Uhlingen) i Bargędzino (Bergensin), z filią w Sarbsku; katolicy podlegali parafii w Lęborku. Świątynia parafialna stała w Łebie, a przy tutejszym pałacu zachowały się kaplica grobowa z połowy XIX wieku i gotycka kaplica dworska. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujmuje Nowęcin w dwóch wierszach, osobno wieś i osobno majątek: gmina wiejska (strona 188, pozycja 35) liczyła 55 ewangelików i ani jednego katolika, obwód dworski (strona 192, pozycja 128) — 215 ewangelików i jednego katolika. Przy obu wierszach stoi ta sama parafia ewangelicka, Łeba. Poewangelicki cmentarz założono prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku; 🟡 datowania nie potwierdza żadne źródło drukowane. Leży około 1,5 kilometra od drogi do Łeby, w połowie drogi między Nowęcinem a Lucinem. Jest silnie zarośnięty i zdewastowany — pozostały nieliczne kamienne obramowania mogił i potłuczone tablice bez inskrypcji. Po 1945 roku majątek przejęło państwowe gospodarstwo rolne, a dziś działa w pałacu hotel „Zamek Nowęcin”. *Źródło: pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku.*