Lubowidz — dawny kościół ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Dawny kościół ewangelicki w Lubowidzu (po niemiecku Luggewiese) to ceglana budowla neogotycka z 1909 roku, stojąca w środku wsi, z prezbiterium skierowanym na północny zachód. Korpus na niskim cokole z ciosanych kamieni polnych dzielą niskie przypory na cztery przęsła; między przyporami są po dwa ostrołukowe okna. Do korpusu przylega trzykondygnacyjna wieża nakryta dachem namiotowym z iglicą. Dziś świątynia służy wiernym rzymskokatolickim. Do rejestru zabytków wpisano ją 29 czerwca 2000 roku (numer A-1710) jako kościół filialny; wykaz Narodowego Instytutu Dziedzictwa podaje wezwanie świętej Anny, rejestr wojewódzkiego konserwatora zabytków — świętego Stanisława Kostki. W 1779 roku na bagnie lubowidzkim wykarczowano 170 mórg łąk i pól: po 48 mórg dostały folwarki w Nowej Wsi i w Rozłazinie, resztę osadzona tam rodzina. W 1784 roku Brüggemann notuje Lubowidz — piętnaście dymów nad Łebą, przy dwóch rybnych jeziorach — w parafii w Dzięcielcu (u niego Dzincelitz). Mieszkali tu wtedy sołtys wolny, ośmiu gospodarzy i dwóch chałupników-budników, stała też chata sołecka; od wschodu i południa wieś otaczały wysokie góry i lasy. Kościół wzniesiono jako świątynię pomocniczą. Był to skutek reformy podjętej po wizytacji generalnej z 1887 roku: parafie liczyły po dwadzieścia i więcej wsi, a do kościoła bywało dwie mile drogi i dalej. W październiku 1891 roku poświęcono w powiecie trzy nowe kościoły w ciągu jednego tygodnia — w Godętowie 13, w Łebieniu 16 i w Ciekocinie (Zackenzin) 18 paźd…