Siodłonie — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Siodłoniu, po niemiecku Zedlin, leży na północ od zabudowań wsi, pomiędzy dwiema drogami gruntowymi, na wschód od głównej drogi w kierunku Rumska. Na dawnych mapach ma kształt trójkąta, dziś jest zbliżony do prostokąta, a granica północna zatarła się zupełnie. Wejście główne było od wschodu; przy nim ocalał ceglany słupek bramy z dekoracją w kształcie krzyża i ząbkowym gzymsem w zwieńczeniu. W narożniku północno-wschodnim stoi kompletny pomnik ku czci poległych w pierwszej wojnie światowej, a poza nim zachowały się jeszcze kamienne postumenty i krzyże, część powalona. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 wymienia go w ewidencji konserwatorskiej jako cmentarz ewangelicki z drugiej połowy XIX wieku; do rejestru zabytków wpisany nie został. Siodłonie było majątkiem rycerskim w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze; sąd obwodowy miało w Słupsku, urząd stanu cywilnego w Rumsku (Rumbske). W 1469 roku było lennem Stojentinów, około 1700 roku przeszło na Podewilsów, od 1773 roku należało do Kleistów, a w 1803 roku kupili je wraz z dobrami rumskimi von Krockowowie, którzy zachowali je do 1945 roku. W 1784 roku Siodłonie leżało dwie i pół mili na wschód-północny wschód od Słupska, na wzniesieniu. Mieszkało tu 11 gospodarzy, dwóch zagrodników i nauczyciel; był tu też folwark — razem 16 dymów. Wieś należała do parafii w Główczycach (Glowitz) w synodzie słupskim. Jeszcze pod koniec XIX wieku kościół w Głó…