Stowięcino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Stowięcino, do 1945 roku Stojentin, a w zapisach dawniejszych Stoyentin (1341), Stoguntin (1379) i Stoyentyn (1402), leżało w powiecie słupskim i od Reformacji było siedzibą samodzielnej parafii ewangelickiej w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, należącym do Kościoła unii staropruskiej. Do parafii należały między innymi Dargeröse, Gohren, Groß Podel, Neitzkow, Prebendow i Rexin; w 1940 roku liczyła 2745 wiernych. Kościół wzmiankowano w 1519 roku, a obecna murowana świątynia — z masywem wieży zachodniej — pochodzi z XVII wieku. Na początku XIX wieku modlono się tu jeszcze po słowińsku: to ziemia luterańskich Słowińców. Księgi metrykalne parafii prowadzono od 1644 roku; przechowują je dziś archiwa w Pelplinie i berlińskie Evangelisches Zentralarchiv. 📌 Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku prowadzi Stowięcino dwoma wierszami, bo wieś dzieliła się na gminę wiejską i obwód dworski. W gminie — pozycja 127, strona 174 — naliczono 194 ewangelików, ani jednego katolika i troje Żydów; obwód dworski, pozycja 302 na stronie 184, liczył 217 ewangelików. 🟡 W wykazie ta druga pozycja nie ma własnej nazwy: kolumnę zajmuje spis przysiółków — Emilienhof i Schelow — a przynależność do Stowięcina zdradza dopiero rubryka parafii. 📌 Cmentarz ewangelicki, dziś nieczynny, leży na północ od zabudowań, o kilka metrów od czynnego cmentarza komunalnego. Od strony drogi przetrwał fragment ogrodzenia: kamienny cokół z ceglanymi słupkami. Granica północna i wschodnia zatarła się pod uprawami leśnymi…