Dargoleza — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Dargolezie (po niemiecku Dargeröse) założono na południe od zabudowań, po zachodniej stronie drogi w kierunku Podola Wielkiego. Jest nietypowy, bo trójkątny. Południową granicę ma dziś nieczytelną, bo teren zrósł się z lasem; pozostałe wyznacza droga leśna, a od przeciwnej strony wyraźny spadek terenu. Jeden z narożników od strony leśnej dróżki znaczy pokaźny głaz narzutowy — w ten sposób często akcentowano wejście, choć równie dobrze może to być tylko zaznaczenie narożnika. Zachowały się nieliczne nagrobki dziewiętnastowieczne i kilka mogił z lat pięćdziesiątych XX wieku, wszystkie w bardzo złym stanie. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 opisuje go jako cmentarz poniemiecki, ewangelicki, położony na południe od wsi. Dargeröse, dziś Dargoleza, była wsią z majątkiem rycerskim w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Do 1487 roku siedział na niej Tetzlaw Damerow; potem była lennem Podewilsów, od 1535 roku von Zastrowów, później von Massowów, w 1777 roku przypadła von Weiherom, a w 1796 roku przeszła jako wiano na rodzinę von Zitzewitz, do której należała do 1945 roku. Majątek, razem z sąsiednim Prebendow, obejmował 1093 hektary. Własnego kościoła Dargeröse nie miała. Ewangelicy chodzili do kościoła parafialnego w Stowięcinie (Stojentin), odległego o sześć kilometrów, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto. W kościele w Stowięcinie były „ławki dargoleskie” i „chór dargoleski”, a życie kościelne ożywiło si…