Skórzyno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Skórzynie (przed 1945 rokiem Schorin), pochodzący z końca XIX wieku, usytuowano na południowy zachód od wsi, na niewysokim wyniesieniu, i podzielono aleją obsadzoną lipami. Do dziś zachowały się graniczne nasadzenia lipowe, dzięki którym sylwetka cmentarza pozostaje łatwo rozpoznawalna w krajobrazie od strony drogi z Główczyc. Z kamieniarki ocalały fragmenty pomników nagrobnych oraz połamane żeliwne krzyże — z usuniętymi tabliczkami inskrypcyjnymi i skutymi literami. Cmentarz objęto gminną ewidencją zabytków, nie rejestrem. Gminny program opieki nad zabytkami gminy Główczyce na lata 2024–2027 podaje, że na południe od wsi znajduje się „historyczny cmentarz ewangelicki”. W 1784 roku Skórzyno, położone nad strumieniem płynącym do Łebska, liczyło 16 dymów i miało nauczyciela. Wieś leżała w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Cała okolica była luterańska od czasów szesnastowiecznej Reformacji pomorskiej, a Pagel odnotowuje, że w czasach opisanych przez Brüggemanna, około 1784 roku, mówiono tu przeważnie po kaszubsku. Wieś należała do parafii ewangelickiej w Główczycach (Glowitz), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; własnego kościoła nie miała. Majątek obejmował 430 hektarów, a jego ostatnim właścicielem był Karl-Oskar von Bonin. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w gminie wiejskiej 100 ewangelików i ani jednego katolika, a w obwodzie dworskim 155 ewangelików i także ani jednego katolika. W 1925 roku mieszkało tu dwoje kat…