Skórzyno — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Skórzyno, przed 1945 rokiem Schorin, leżało w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Cała okolica była luterańska od czasów szesnastowiecznej Reformacji pomorskiej, a jeszcze w XVIII wieku mieszkańcy mówili tu, jak zapisano, „przeważnie slowinzki” — wieś należała więc do słowiańskiej, ewangelickiej ludności Słowińców rejonu Główczyc. Parafialnie podlegała ewangelickim Główczycom (Glowitz), w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto; własnego kościoła nie miała. Majątek obejmował 430 hektarów, a jego ostatnim właścicielem był Karl-Oskar von Bonin. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w gminie wiejskiej 100 ewangelików i ani jednego katolika; wiersz obwodu dworskiego pozostaje nieczytelny: stoi na stronie, której rubryki wyznaniowe są w całości puste. W 1925 roku mieszkało tu zaledwie dwoje katolików, a w 1939 roku wieś liczyła 222 osoby w 48 gospodarstwach. Cmentarz z końca XIX wieku usytuowano na południowy zachód od wsi, na niewysokim wyniesieniu, i podzielono go aleją obsadzoną lipami. Do dziś zachowały się graniczne nasadzenia lipowe, przez które sylwetka cmentarza pozostaje łatwo rozpoznawalna w krajobrazie od strony drogi z Główczyc. Z kamieniarki ocalały fragmenty pomników nagrobnych oraz połamane żeliwne krzyże — z usuniętymi tabliczkami inskrypcyjnymi i skutymi literami. 9 marca 1945 roku wieś zajęła Armia Czerwona, a ludność niemiecką wysiedlono do 1948 roku. Cmentarz objęto gminną ewidencją zabytków, nie rejestrem.📌 Mieszkańców tych…