Karżnica — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Karżnica, do 1937 roku Wendisch Karstnitz, a potem Ramnitz, leżała w powiecie słupskim rejencji koszalińskiej, na wschód od Słupska, między Stolpem a Łupawą, nad strumieniem Rambowbach. Przydomek „Wendisch”, czyli wendyjska, odróżniał ją od pobliskiej Deutsch Karstnitz — dzisiejszej Karżniczki — i wskazywał na słowiański rodowód osady. Wzmiankowano ją od 1531 roku jako majątek rodziny von Chorken; w XIX i XX wieku były to dobra rycerskie, należące między innymi do von Wedlów, Livoniusów i Lehmannów. Własnego kościoła wieś nie miała: ewangelicy należeli do parafii w Łupawie, w okręgu kościelnym Słupsk-Stare Miasto, a katolicy do parafii Świętego Ottona w Słupsku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujmuje Karżnicę jako obwód dworski z 266 ewangelikami i jednym katolikiem; wieś była przy tym siedzibą własnego okręgu urzędowego i urzędu stanu cywilnego. W 1925 roku mieszkało tu zaledwie ośmioro katolików, czyli 1,6 procent ogółu, a w 1939 roku wieś liczyła 425 osób w 92 gospodarstwach. 8 marca 1945 roku zajęła ją Armia Czerwona, ludność niemiecką wysiedlono, a miejscowość przemianowano na Karżnicę. Cmentarz założono wśród pól i łąk na południe od zabudowań, między ciekiem wodnym a drogą biegnącą ku Maczkowu. Dziś jest trudno dostępny, bo dokoła stoją wygrodzone uprawy leśne, a prace przy poprowadzonej tuż obok drodze uszkodziły kamienne ogrodzenie w narożniku północno-wschodnim. Całe założenie rozplanowano na rzucie prostokąta z lekko nachyloną granicą północną; kamienny wał…