Karżnica — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz w Karżnicy założono wśród pól i łąk na południe od zabudowań, między ciekiem wodnym a drogą biegnącą ku Maczkowu. Dziś jest trudno dostępny, bo dokoła stoją wygrodzone uprawy leśne, a prace przy poprowadzonej tuż obok drodze uszkodziły kamienne ogrodzenie w narożniku północno-wschodnim. Całe założenie rozplanowano na planie prostokąta z lekko nachyloną granicą północną; kamienny wał graniczny zachował się na całym obwodzie, a dębowy starodrzew wyznacza poprzeczną aleję dzielącą cmentarz na dwie kwatery. Na obu leżą nieliczne nagrobki, po których widać częściowe ułożenie rzędów; przeważają kamienne płyty, ramy mogił oraz postumenty ze śladami żeliwnych krzyży. Na żadnym z zachowanych fragmentów nie przetrwała inskrypcja z nazwiskiem zmarłego ani z datą pochówku. Karżnica, do 1937 roku Wendisch Karstnitz, a potem Ramnitz, leżała w powiecie słupskim rejencji koszalińskiej, na wschód od Słupska, między rzekami Słupią a Łupawą, nad strumieniem Rambowbach. Przydomek „Wendisch”, czyli wendyjska, odróżniał ją od pobliskiej Deutsch Karstnitz, dzisiejszej Karżniczki. W 1531 roku należała do rodziny von Chorken; w XIX i XX wieku były to dobra rycerskie, należące między innymi do von Wedlów, Livoniusów i Lehmannów. W 1784 roku Karżnica liczyła 15 dymów; był tu nauczyciel, a do wsi należał folwark Selsow. Mieszkańcy należeli do parafii w Łupawie (Lupow) w synodzie słupskim. Własnego kościoła wieś nie miała: ewangelicy należeli do parafii w Łupawie, w okręgu kościelnym Słupsk-St…