Szczenurze — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Szczenurze (po niemiecku Schönehr, po kaszubsku Szczenurzé) leżało w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Przed 1945 rokiem wieś była podzielona na dwie jednostki: gminę wiejską i majątek ziemski tworzący osobny obwód dworski. Tu też mieściła się siedziba okręgu urzędowego Schönehr, podczas gdy urząd stanu cywilnego prowadzono w Neuhof. Majątek należał między innymi do rodziny Ewest, do 1905 roku. Mieszkańcy byli ewangelikami i należeli do parafii w Łebie — Müller wymienia Szczenurze wśród miejscowości tej parafii obok Neuhof, Ulini i Bargędzina. Własnego kościoła ani kaplicy wieś nie miała; jedynym miejscem kościelnym był cmentarz. Podział wsi widać w liczbach spisu powszechnego z 2 grudnia 1895 roku: w gminie wiejskiej zapisano 180 ewangelików, jednego katolika i siedmioro Żydów, a w obwodzie dworskim 220 ewangelików i ani jednego katolika. Nieliczni katolicy z obu części należeli do parafii w Lęborku. Po 1945 roku wieś nazwano Szczenurze i włączono do gminy Wicko w powiecie lęborskim, ludność ewangelicką wysiedlono, a cmentarz opuszczono. 🟡 Jego dzisiejszego stanu nie opisuje żadne ze znanych źródeł obiektowych. 📌 Kaszubska nazwa wsi brzmiała *Szczenurzy* i tak zapisał ją Franz Tetzner, stawiając obok Niezhnachowa, Sarbska (*Sorbsk*), Łebienia (*Lebine*) i Żarnowskiej. *Źródła: pruski spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku (strona 188, pozycja 52 oraz strona 194, pozycja 151); E. Müller, „Die evangelischen Geistlichen Pommerns”, Szczecin 191…