Ulinia — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Ulinia, po niemiecku Uhlingen, była wsią z majątkiem rycerskim w powiecie lęborskim, w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Wzmiankowano ją już w 1437 roku; przez stulecia należała do von Krockowów, a od 1804 do von Somnitzów, których Cramer wymienia jako dziedzicznych panów na Ulini, Będziechowie i Jackowie. Po tamtej epoce został dziewiętnastowieczny pałac z parkiem. Wieś i majątek prowadziły w spisach osobną rachubę. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku gmina wiejska liczyła 41 ewangelików i ani jednego katolika, a obwód dworski, zapisany osobno, 352 ewangelików i czternastu katolików, razem 366 mieszkańców. Około 1900–1912 gmina wiejska liczyła 46 mieszkańców. Ewangelicy chodzili do kościoła w Łebie, katolicy do Lęborka. Własnego kościoła ani kaplicy w Ulini nie było: Müller wymienia ją wśród zwykłych miejscowości parafii łebskiej, a jedyną jej filią był Sarbsk. Miejscem kościelnym pozostał więc sam cmentarz. Leży na południe od wsi, w obrębie dawnego parku, jakieś 50 metrów od głównej drogi; zajmuje około 0,24 ha, założono go prawdopodobnie pod koniec XIX wieku, a najwięcej pochówków przypadło na lata dwudzieste XX wieku. Teren podzielono na sektory z osobną kwaterą dziecięcą, a w pobliżu stanął pomnik mieszkańców poległych w pierwszej wojnie światowej. 📌 Ulinia miała kaszubską nazwę *Uljanie*, którą Franz Tetzner notuje wśród nazw miejscowych ziemi lęborskiej — obok Jackowa (*Jäckowo*), Sasina (*Sáseno*), Bargędzina (*Bargadzeno*) i Roszczyc (*Roszcyce*)…