Gdańsk-Emaus — cmentarz ewangelicki Zbawiciela (d. katolicki, nieistniejący)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz leżał na gdańskim Emaus, części Siedlec, przy dzisiejszej ulicy Starodworskiej — dawnym Schlapker Gang — w rejonie ulicy Kartuskiej 170–171. Grzebać zaczęto tu podczas epidemii dżumy w 1709 roku, a właściwy cmentarz katolicki mieszkańców Emaus ukształtował się w drugiej połowie XVIII wieku. Same Siedlce dzieliły los podgdańskich przedmieść: w 1813 roku spłonęły przy oblężeniu miasta, w 1814 połączono je z Gdańskiem komunalnie, a układ o wymianie terytoriów z 31 lipca 1834 roku przyznał je Gdańskowi ostatecznie. Po 1830 roku cmentarz przeszedł w użytkowanie ewangelickie i należał do luterańskiej parafii przy kościele świętej Katarzyny. Ewangelicy z Emaus mieli wtedy blisko także w drugą stronę: statystyka Agathona Harnocha z 1890 roku wymienia Emaus wśród miejscowości szkolnych parafii w Wonnebergu, liczącej około 1200 dusz, której kościół rada gdańska wzniosła w 1647 roku. Od 1895 roku cmentarz przejęła nowo utworzona parafia ewangelicko-augsburska przy kościele Zbawiciela, poświęconym w 1901 roku. Założenie rozłożono na stromym stoku, w trzech tarasach; zajmowało 1,73 ha, a w 1905 roku wzniesiono na nim ceglaną kaplicę. 8 listopada 1953 roku zginęło tu troje dzieci przy próbie rozbrojenia niewybuchu. Cmentarz zamknięto 8 grudnia 1956 roku, teren zniwelowano i urządzono w tym miejscu park. Kościół Zbawiciela, zniszczony w 1945 roku, rozebrano w latach 1955–1957. *Źródła: Cmentarze na Siedlcach — Gedanopedia; Zlikwidowane cmentarze w Gdańsku — cmentarze-gdanskie.pl…