Gdańsk-Emaus — cmentarz ewangelicki Zbawiciela (d. katolicki, nieistniejący)

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz leżał na gdańskim Emaus, części Siedlec, po północnej stronie ulicy Kartuskiej (numer 170), na stromym zboczu wzdłuż dzisiejszej ulicy Starodworskiej — dawnego Schlapker Gang. Grzebać zaczęto tu w 1709 roku, podczas wielkiej zarazy dżumy; cmentarz przeznaczono dla mieszkańców Emaus i otoczono wówczas drewnianym płotem, a na planach miasta widać go od 1781 roku. Emaus wyrosło przy trakcie z gospody i bud, w których wypalano popiół do wyrobu mydła, i z czasem usamodzielniło się jako wieś. Siedlce, do których należało, ucierpiały w wojnach napoleońskich przy oblężeniach Gdańska w 1807 i 1813 roku, a 17 marca 1814 roku włączono je w granice miasta. W statystyce Agathona Harnocha z 1890 roku Emaus figuruje wśród miejscowości szkolnych parafii w Wonnebergu, liczącej około 1200 dusz, której kościół rada gdańska wzniosła w 1647 roku. Po 1830 roku cmentarz przeszedł w użytkowanie ewangelickie i należał do ewangelickiej parafii przy kościele świętej Katarzyny; chowano na nim także duchownych tej parafii. W 1895 roku cmentarz przejęła nowo utworzona parafia ewangelicko-augsburska przy kościele Zbawiciela, poświęconym w 1901 roku. Założenie rozplanowano na stromym stoku, w trzech tarasach, na planie prostokąta wydłużonego z północy na południe, z aleją biegnącą przez środek; według Gedanopedii zajmowało 1,73 hektara (bez wskazania, z którego okresu pochodzi ta liczba). Na początku XX wieku powiększono je ku zachodowi i północy, a w 1905 roku wzniesiono ceglaną kaplicę. Cmenta…