Gdańsk-Wrzeszcz — prawosławna cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy (d. ewangelicka kaplica cmentarna)

Z Wikipedii (PL)

Budynek wzniesiono w latach 1913–1914 we Wrzeszczu Górnym (Langfuhr), przy ul. Traugutta, na stoku Góry Szubienicznej, jako miejskie krematorium gdańskie z ewangelicką kaplicą cmentarną. Projekt opracował w 1912 gdański inspektor budowlany Richard Dahne, a budowę nadzorował w latach 1913–1914 radca budowlany Karl Felharber. Powstał zespół ceglanych budynków: w przyziemiu mieściło się krematorium, na wyższych kondygnacjach kaplica pogrzebowa, sala przygotowań i biura, a obok zabudowania gospodarcze z kostnicą oraz dom mieszkalny. Pierwszej kremacji dokonano 30 października 1914. Obiekt służył protestanckiej (głównie ewangelickiej) ludności szybko rozwijającego się przedmieścia Wrzeszcz, gdzie liczba ewangelików w pierwszych dekadach XX w. sięgała kilkunastu tysięcy. Po 1945, gdy niemiecka ludność ewangelicka opuściła miasto, krematorium przeszło na własność państwa. W 1954 budynek przekazano Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu i urządzono w nim cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy, dziś pełniącą funkcję konkatedry. Świątynię uzupełniono o charakterystyczne kopuły cebulaste, łącząc zachodni, ceglany historyzm z rosyjsko-bizantyjskim wystrojem prawosławnym. Obiekt jest zachowany i wpisany do rejestru zabytków (A-1142, 8 lutego 1996).