Gdańsk-Wrzeszcz — prawosławna cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy (d. ewangelicka kaplica cmentarna)

Z Wikipedii (PL)

Budynek stanął w latach 1913–1914 we Wrzeszczu Górnym, przy dzisiejszej ulicy Traugutta, na stoku Góry Szubienicznej — jako miejskie krematorium gdańskie z ewangelicką kaplicą cmentarną. Projekt opracował w 1912 roku gdański inspektor budowlany Richard Dahne, a budowę nadzorował radca budowlany Karl Fehlhaber. Powstał zespół ceglanych budynków o formach nawiązujących do średniowiecza, neogotyckich w całości i neoromańskich w szczegółach; obok stanęły zabudowania gospodarcze z kostnicą oraz dom mieszkalny. W przyziemiu mieściło się krematorium, a na wyższych kondygnacjach kaplica pogrzebowa, sala przygotowań i biura. Krematorium wraz z cmentarzem krematoryjnym oddano oficjalnie do użytku 26 października 1914 roku. Pierwszej kremacji dokonano 30 października 1914 roku. Odejście od wielowiekowej praktyki pogrzebu tłumaczono względami higienicznymi i oszczędnością miejsca na cmentarzach, a nowa forma pochówku zyskiwała zwolenników mimo oporu tradycjonalistów. W 1914 roku dokonano 16 kremacji, w 1920 roku 165, w 1927 roku 614, a pod koniec 1936 roku średnio 70 miesięcznie. „Gdańskie Miniatury” podają 211 kremacji w 1922 roku, czyli 3,5 procent zmarłych w mieście. Gdy cmentarz przy krematorium zapełnił się grobami urnowymi, dalsze pochówki prowadzono powyżej, na Górze Szubienicznej. Działalność zakładu przerwał rok 1945. Po wojnie, gdy niemiecka ludność ewangelicka opuściła miasto, zespół przeszedł na własność państwa i znalazł się w gestii Centralnego Zarządu Cmentarzy. Rozważan…