Koślinka — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Koślince datuje się na koniec XIX wieku; zamknięto go w 1961 roku. Działka ma kształt czworoboku i leży na wzgórzu; jej powierzchnia to około 0,17 hektara. Pozostały dwa nagrobki i ślady grobów, krzewy lilaka i bzu, a w osi działki stoi współczesny krzyż przydrożny. Gminna ewidencja zabytków wymienia cmentarz pod pozycją 132, na działce numer 10; wojewódzka wymienia go pod pozycją 84. Koślinka nosi po niemiecku nazwę Kießling. Słownik geograficzny wylicza jej dawne zapisy: Kezelynk w 1400 roku, Keszeling w 1402, Geszeling w 1407, Koeszling w 1416, Keselinge w 1451, Kyseling w 1527, Koeseling w 1598, Kizling w 1659. W tym samym haśle podano, że lokowali ją Krzyżacy na prawie chełmińskim, z sześcioma włókami dla sołtysa. W 1451 roku Janusz Budzisz otrzymał przywilej na jezioro Koślinkę wraz z włóką gruntu, a w 1598 sołtys Stefan Wegner dostał przywilej nowy. W drugiej połowie XIX wieku wieś z dobrami liczyła 3582 morgi obszaru, 34 domy, 222 katolików i 69 ewangelików. Urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej z 1868 roku (Jacobson, s. 198–199) notuje dla Koślinki, zapisanej tam jako Kieseling, ten sam obszar i te same liczby katolików i ewangelików, ale 31 prywatnych domów mieszkalnych przy 55 budynkach ogółem i łącznie 291 mieszkańców. Ewangelicy ze wsi należeli do parafii ewangelickiej w Sztumie. Spis z 1 grudnia 1885 roku naliczył w Kießling 289 mieszkańców, w tym 62 ewangelików i 227 katolików; 1 grudnia 1905 roku mieszkańców było 378, a ewangelików…