Redęcin — cmentarz (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Redęcin, po niemiecku Reddentin, leżał w powiecie słupskim, w rejencji koszalińskiej. Właścicielami wsi była od drugiej połowy XV wieku rodzina von Below — to ona wzniosła w XIX wieku pałac i założyła rozległy park przypałacowy, a ślad po niej został najtrwalszy właśnie na cmentarzu. 📌 Redęcin nie miał własnego kościoła — jego mieszkańcy chodzili do Zębowa, razem z Gacią, Reblinem, Bierkowem i Sycewicami. Głos w tej parafii von Belowowie mieli jednak realny: prawo patronatu przysługiwało właścicielom Redęcina i Sycewic, a pierwszego znanego pastora, Joachima Silaffa, powołali w 1611 roku Georg i Paul von Below; utrzymał się na urzędzie dwadzieścia cztery lata. 📌 Cmentarze są w Redęcinie dwa, o podobnej powierzchni i identycznym rozplanowaniu na planie koła — układ w tych stronach rzadki. Ten opis dotyczy południowego, rodowego, na skraju lasu przy granicy z Zębowem; drugi leży przy północnej granicy założenia parkowego i jego charakteru, wobec braku inskrypcji, nie da się jednoznacznie określić — mogła to być nekropolia rodowa, ale równie dobrze niewielki cmentarz wiejski. Na tutejszym zachował się monumentalny kamienny krzyż z wyrytym wersetem Psalmu 4,9, kryjący grób Otto von Belowa, a obok niego pozostałości rodowego grobowca i tablica inskrypcyjna. Widać też wkopy w miejscach dawnych krypt. *Źródła: Krystyna Mazurkiewicz-Palacz, „Dawne cmentarze w powiecie słupskim”, Słupsk 2013, hasło Redęcin, s. 189; wystawa „Zapomniane cmentarze gminy Słupsk”, Muzeum Kultury Ludowej…