Żabno — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Żabno, po niemiecku Zabno, leżało w powiecie chojnickim, przy szosie chojnickiej, trzy kilometry od Brus i trzynaście od stacji kolejowej w Rytlu. Były to dobra rycerskie o obszarze 507 hektarów, z czego 239 przypadało na rolę, 76 na łąki, a 170 na las. Nadanie pochodzi z 1344 roku, kiedy komtur tucholski Konrad Vullekop dał wiernemu Konradowi i jego prawowitym spadkobiercom dwadzieścia włók w Żabnie, między Brusami, Czarnowem i Czyczkowami. W zamian wymagano zwykłej służby rycerskiej. Pruskie księgi hipoteczne pokazują, jak Łukowiczowie skupili Zabno: Krzysztof Łukowicz kupił jedną część w 1767 roku od Michała, Feliksa i Stanisława Zabińskich, drugą w 1774 roku od braci Andrzeja, Aleksandra i Augustyna Zabińskich, a trzecią, po Lehwald-Jezierskich, przejął w 1782 roku. W tych samych księgach czwartą część zapisano od 1702 roku na Prądzyńskich. W wykazie wasali z 1774 roku 42-letni Krzysztof Łukowicz, były urzędnik dworu koronnego (Krontischdecker), mieszkał w Zabnie. W XIX wieku majątek przechodził z rąk do rąk: od dawnych właścicieli, Łukowiczów, nabył go za pięć tysięcy talarów Schmidt, potem Raschke za dwadzieścia dwa tysiące, a w 1891 roku Różek z Czyszków — za sto osiemdziesiąt tysięcy marek. W 1868 roku urzędowy podręcznik rejencji kwidzyńskiej opisywał *Zabno* jako majątek rycerski. Notował tu sześć domów mieszkalnych i 130 mieszkańców, w tym 61 ewangelików i 69 katolików. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku naliczył tu 124 mieszkańców: 79 katolików i 45 ewangeli…