Grabowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W Grabowie jest cmentarz epidemiczny. Wojewódzka ewidencja zabytków prowadzi go jako cmentarz ewangelicki, epidemiczny, i umieszcza w części wsi zwanej dawniej Maksymilianowem. Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty, nr 573, grudzień 1986) nazywa go natomiast cmentarzem pocholerycznym, bezwyznaniowym. Gminny Program Opieki nad Zabytkami Gminy Bobowo na lata 2025–2028 mówi o cmentarzu pocholerycznym w Grabowie, że jest „w bardzo złym stanie”. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku wieś królewska *Grabau* z 11 gospodarstwami chłopskimi i 16 zagrodami chałupniczymi liczyła 546 mieszkańców, w tym 37 ewangelików i 509 katolików. Stało w niej 49 budynków mieszkalnych. W tym samym podręczniku zapisano, że katolicy należeli do miejscowej parafii, a miejscowość miała własny okręg szkolny. Grabowo, wieś w gminie Bobowo, leży w powiecie starogardzkim. W XIV wieku była tu parafia. Świątynię wymieniono w urzędowym „Katalogu kościołów odzyskanych w archidiakonacie pomorskim w lipcu i sierpniu 1596 roku”, spisanym w trakcie akcji rekatolizacyjnej biskupa Hieronima Rozrażewskiego. W tym samym katalogu zapisano, że wraz ze Skórczem powierzono ją Kasprowi Happe, kapelanowi biskupa. Piotr Birecki podaje, że starosta osiecki Adam Walewski wspierał Reformację tak usilnie, że w starostwie osieckim kościół w Grabowie, podobnie jak kościoły w Barłożnie i w Skórczu, przeszedł w ręce luteranów około 1565 roku. Fragment wizytacji kościołów odzyskanych w 1596 roku, ogłoszony w …